Απ: Αυτοκτονια Λογω Φιναστεριδης
Από αυτό στην ιστορία σου
"Ολα αυτα τα χρονια της στεναχωριας και της τριχοπτωσης με ειχαν κανει πολυ αντικοινωνικο ειχα χαθει απο παντου γιατι δεν ηθελα να με δουν οι φιλοι μου και να πουν κοιτα πως εγινε αυτος.Ειχα σταματησει τις σπουδες μου δεν εβγαινα εξω δε φλερταρα γενικα το ειχα παρατησει το μονο που με ευχαριστουσε ηταν να παιζω βιντεοπαιχνιδια με φιλους σπιτι η και online μονος μου"
μέχρι αυτό
"πρν τη φινα ειχα στενοχωρια λογω τριχοπτωσης αλλα καθομουν σπιτι επαιζα games με φιλους περναγα καλα"
υπάρχει μια αξιοσημείωτη απόσταση. Μέρα με τη νύχτα.
Ο άνθρωπος εύκολα ξεχνάει και είναι λογικό τώρα (που ακόμα δεν έχει επανέλθει το μαλλί σου στην αρχική του, προ φίνας, κατάσταση) να μη σου φαίνεται τελικά και τόσο δύσκολη εκείνη η περίοδος της ζωής σου. Το είχα πάθει κι εγώ στον ένα χρόνο θεραπείας, όπου ουσιαστικά είχα ξεχάσει ότι έχω πρόβλημα, με το που μείωσα όμως τη φίνα και επανήλθε η τριχόπτωση, θυμήθηκα τη "γλύκα".
Αυτό για το φαρμακείο και τη φτιαχτή ουσία που παίρνεις το ανέφερα γιατί προσωπικά στην Ελλάδα όχι φαρμακοποιούς δεν εμπιστεύομαι, ούτε καν τους γιατρούς. Θυμάμαι ένα διάστημα που είχα πάθει απλή ωτίτιδα, είχα επισκεφθεί 7 (εφτά) γιατρούς και κανένας δεν μπόρεσε να διαγνώσει το απλό, το γελοίο: ότι το τύμπανό μου είχε μαζέψει πύον. Οι θεραπείες άσχετες, κόντεψα να χάσω την ακοή μου, ώσπου ευτυχώς βρέθηκε ένας άξιος γιατρός και μου έδωσε την κατάλληλη θεραπεία.
Ομολογώ όμως ότι με μπερδεύεις. Από τη μία λες ότι βιώνεις τα χειρότερα καταθλιπτικά επισόδεια ever και έφτασες στο σημείο να χύνεις αίμα, αλλά από την άλλη συνεχίζεις. Κάπου χάνω την εξίσωση.