ναι ΜΠΟΡΕΙ να συμβει, αλλα ειναι Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ.
Και ακριβώς αυτό είναι που δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε εσύ ούτε πολλοί εδώ μέσα.
Σε ένα forum δεν μαζεύεται ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού.
Μαζεύεται ένα πολύ συγκεκριμένο και καθόλου τυχαίο δείγμα του πληθυσμού.
Αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα, αγωγή για την τριχόπτωση με φιναστερίδη μπορεί να παίρνουν 5,000.
ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟ ΘΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ???
Οι 50 (1%) ΜΕ παρενεργειες!
ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΙΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ.
και επειδη ΔΕΝ εχεις κλινικη εμπειρια για βαλεισ το δειγμα σου IN PERSPECTIVE, ΘΕΩΡΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΣΕ ΧΛΕΥΑΖΩ.
Γιατί, ενώ έχεις την πνευματική και μορφωτική ιπποδύναμη να καταλάβεις αυτό που σου γράφω για το "δείγμα" σου, επιμένεις να το αγνοείς ή να το αποκρύπτεις
Το ίδιο ισχύει και για αυτά τα άλματα στο κενό, τα οποία λες.
Έχω πάνω από χίλια περιστατικά που έχουν ξεπεράσει τη δεκαετία. Και όσους έχω δει είναι για να τους συμπληρώσω μαλλιά σε περιοχές όπου προχώρησε η τριχόπτωση και όχι σε περιοχές που έχω μεταμοσχεύσει.
Στη δεκαετία, οι απώλειες στις χειρουργημένες περιοχές είναι μεταξύ 5% και 10% των μοσχευμάτων, κάτι που εξηγείται και από τη γήρανση.
Τώρα, αν είχαν πάρει finasteride, μπορεί να καθυστερούσε η μεταμόσχευση. Οι άνθρωποι αυτοί, όμως, έχουν δικαίωμα να αρνηθούν ένα φάρμακο το οποίο είναι LIFESTYLE φαρμακο!
ΔΕΝ ειναι απαραιτητο για την ζωη ή την υγεια.
ΠΡΙΝ ΝΑ ΧΛΕΥΑΣΕΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΚΑΙ ΤΙ ΣΑΣ ΛΕΝΕ.
Δεν μίλησα ούτε για παρενέργειες της φιναστερίδης ούτε για απώλειες μοσχευμάτων στις χειρουργημένες περιοχές. Ας το κάνω λοιπόν πιο λιανά, γιατί φαίνεται ότι συζητάμε για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με το forum, έχω λάβει προσωπικά μηνύματα με φωτογραφίες (πριν από τη μεταμόσχευση και αρκετά χρόνια μετά) από τουλάχιστον 50–70 μέλη, ενώ έχω δει άλλα 100 περίπου περιστατικά σε consultations. Πρόκειται για ανθρώπους που έκαναν μεταμόσχευση στα 26, 27 ή 28 τους χρόνια, χωρίς να τους προταθεί η φιναστερίδη ούτε καν ως επιλογή ή με μια εντελώς επιδερμική αναφορά, χωρίς ουσιαστική εξήγηση για το τι σημαίνει η μη λήψη φαρμακευτικής αγωγής στη μακροχρόνια εξέλιξη της ανδρογενετικής αλωπεκίας.
Όλοι είχαν χειρουργηθεί σε ελληνικές κλινικές. Και μάλιστα από όλες, όχι από κάποια συγκεκριμένη.
Τουλάχιστον το 90% αυτών των ανθρώπων ήταν απογοητευμένο από την εμφάνισή του 5–10 χρόνια αργότερα.
Κάθε χρόνο έβλεπαν την εικόνα τους να επιδεινώνεται. Μια συνεχής, ψυχοφθόρος διαδικασία, με αρκετούς μάλιστα να πιστεύουν λανθασμένα ότι η ίδια η μεταμόσχευση είχε αποτύχει.
Όταν τους εξηγούσα ότι θα μπορούσαν να είχαν εξετάσει την επιλογή της φαρμακευτικής αγωγής, όχι μόνο για να περιορίσουν ενδεχομένως την έκταση της αρχικής μεταμόσχευσης, αλλά κυρίως για να προστατεύσουν το συνολικό αισθητικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου και να μειώσουν την πιθανότητα πολλαπλών επέμβασεων, η συντριπτική πλειοψηφία μού απαντούσε το ίδιο πράγμα:
«Κανείς δεν μας τα εξήγησε αυτά».
Και πρόσεξτε: δεν μιλούσαν για τις πιθανές παρενέργειες του φαρμάκου.
Μιλούσαν για τις συνέπειες της ΜΗ λήψης του.
Συνέπειες αισθητικές, ψυχολογικές αλλά και οικονομικές, ιδιαίτερα για ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτούν επανειλημμένες μεταμοσχεύσεις.
Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία της διαφωνίας μας.
Όταν εξηγείς πραγματικά σε έναν νέο ασθενή τι σημαίνει μια μη σταθεροποιημένη ΑΑ σε ορίζοντα 10, 15 ή 20 ετών, τότε του δίνεις τη δυνατότητα να αποφασίσει έχοντας πλήρη εικόνα.
Η δική μου εμπειρία και στατιστική δείχνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων ενημερώνονται σωστά αντιμετωπίζει θετικά την επιλογή της φαρμακευτικής αγωγής. Φυσικά, υπάρχει και εκείνος που θα αρνηθεί. Και είναι απολύτως δικαίωμά του.
Όμως η άρνηση πρέπει να είναι αποτέλεσμα ενημερωμένης επιλογής και όχι άγνοιας ή ελλειπους ενημέρωσης.
Ακόμη και για όσους επιλέξουν τη φιναστερίδη, θεωρώ ορθότερο να προηγείται της μεταμόσχευσης ένα επαρκές διάστημα θεραπείας, με ιατρική παρακολούθηση, ώστε να αξιολογηθούν η αποτελεσματικότητα, η ανοχή και τυχόν ανεπιθύμητες ενέργειες. Εφόσον χρειάζεται, μπορεί να εξεταστεί και προσαρμογή της θεραπείας.
Έτσι ο γιατρός έχει μπροστά του μια ΑΑ που ενδεχομένως έχει σταθεροποιηθεί σε σημαντικό βαθμό και μπορεί να σχεδιάσει μια αποκατάσταση με πολύ καλύτερες προϋποθέσεις μακροχρόνιας διατήρησης του αισθητικού αποτελέσματος με τις ελάχιστες χειρουργικές επεμβάσεις.
Αυτό για μένα είναι στρατηγική αποκατάστασης. Όχι απλώς πώληση μοσχευμάτων.
Και εδώ ερχόμαστε στο πραγματικό πρόβλημα.
Όπως μου έχει πει γνωστός συνάδελφός σας:
«Αν εγώ επιμείνω στη φαρμακευτική αγωγή και του πω έλα σε 6–8 μήνες, ενώ ο διπλανός του πει ότι μπορεί να χειρουργηθεί αύριο, θα χάσω τον πελάτη».
Αυτή η φράση, κατά τη γνώμη μου, συμπυκνώνει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα του κλάδου.
Ο ανεπαρκώς ενημερωμένος ασθενής, και ιδιαίτερα ο νέος, είναι φυσικό να επιλέξει την εύκολη και άμεση λύση. Θέλει μαλλιά τώρα, όχι μια συζήτηση για το πώς θα εξελιχθεί η τριχόπτωσή του σε 15 χρόνια και μια αναμονή μερικών μηνών.
Αλλά ακριβώς γι' αυτό πηγαίνει στον γιατρό. Για να του εξηγήσει όσα ο ίδιος δεν γνωρίζει, όχι απλώς για να του προσφέρει αυτό που ζητά.
Σε έναν τόσο ανταγωνιστικό κλάδο, όπου οι χειρουργικές δυνατότητες των κλινικών αυξάνονται και συνεχώς εισέρχονται νέοι παίκτες, η εμπορική πίεση για άμεση μεταμόσχευση είναι υπαρκτή. Το βλέπω συνέχεια από όλους σας, εξ ου και όλος αυτός ο καταιγισμός διαφημίσεων.
Και εδώ υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ ημών, που δεν ζούμε από τις μεταμοσχεύσεις, και των κλινικών, όπως η δική σας, που έχουν άμεσο οικονομικό όφελος από αυτές.
Εμείς δεν χάνουμε τίποτα αν ένας νέος άνθρωπος ξεκινήσει φαρμακευτική αγωγή και τελικά καθυστερήσει ή αποφύγει μια μεταμόσχευση.
Μια κλινική, αντίθετα, μπορεί να χάσει ένα χειρουργείο, άρα έσοδα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι γιατροί λειτουργούν με εμπορικά κριτήρια. Σημαίνει όμως ότι
υπάρχει μια προφανής σύγκρουση ανάμεσα στο βραχυπρόθεσμο εμπορικό συμφέρον και στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό προς όφελος του ασθενούς, την οποία δεν μπορούμε να αγνοούμε. Εδώ στο φόρουμ ΔΕΝ την αγνοούμε.
