HDC ~5.500g / 43y / Τριήμερη / Βρυωνίδου / Norwood 5+
Harris_G
Well-Known Member
Μη το αποκλείεις το να πηγε καλα και να βαριεται να ενημερωσει..
Τίποτα δεν αποκλείω αλλά το πιθανότερο είναι το κακό σενάριο.
Μπράβο ρε αγορίνα , χαιρόμαστε που αρχικά αρέσει σ εσένα αυτό είναι το πιο σημαντικό . Να το χαίρεσαι
Η εικόνα είναι καλή αλλά όχι αντάξια για 5500g έστω και με χαμηλό λόγο 2.0. Μιλάμε για 11000τρίχες σε μια περιοχή που δεν περιλαμβάνει crown. H έκταση φύτευσης δεν είναι πάνω από 100cm2, άρα μιλάμε για 110τρίχες/cm2 συν ότι υπήρχε. Κανονικά δεν θα έπρεπε να φαίνεται δέρμα. Έχω ξαναπεί ότι αυτά τα Gigasection είναι πονηρά. Το αποτέλεσμα φαίνεται καλό στο μάτι, ο πελάτης είναι ικανοποιημένος αλλά δεν έχει γίνει η βέλτιστη διαχειριση, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για τις επόμενες μμ.
CVIAL θα μπορούσες να αναλύσεις σε Τεχνικό επίπεδο, γιατί στα Gigasection και γενικά στις μεγάλες εξαγωγές δεν γίνεται η βέλτιστη διαχείριση για τον άνθρωπο που επιλέγει να κάνει κάτι τέτοιο. Τι είναι αυτό το οποίο κάνει μια μικρότερη εξαγωγή , να γίνεται καλύτερη διαχείριση . Έχει να κάνει ότι υπάρχει μεγαλύτερη πίεση χρόνου για τον γιατρό, με αποτέλεσμα να μην ακολουθείται με τόσο προσοχή η όλη διαδικασία; Αν μπορείς θα ήταν ενδιαφέρον να το αναλύσεις σε τεχνικό επίπεδο για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό . Ευχαριστώ
Τα είχα γράψει και παλιότερα αλλά να τα επαναλάβω. Κάθε δότρια, όσον αφορά τον αριθμό g που θα εξαχθούν σε 1μμ, χαρακτηρίζεται πρωτίστως από την εκτασή της, συνήθως από 200 έως 300cm2, με μέσο όρο τα 250cm2. Αυτό είναι το πιο κρίσιμο μέγεθος. Μετά παίζει ρόλο το μέγεθος του punch το οποίο εξαρτάται πρωτίστως από το πάχος της τρίχας και τον λόγο (αν δηλαδή υπάρχουν πολλά πολύτριχα). Όταν κάνεις εξαγωγή και τρυπάς το δέρμα πρέπει να το κάνεις ομοιόμορφα έτσι ώστε ανάμεσα στις τρύπες να υπάρχουν g για να υπάρχει καλυπτικότητα της δότριας μετά και επίσης να αφήσεις αρκετό δέρμα έτσι ώστε η επούλωση να είναι φυσιολογική. Στο σημείο αυτό δημιουργείται σε κάποιο βαθμό κολλαγόνο και ουλώδης/ινώδης ιστός. Αυτός ο ιστός δεν έχει ακριβώς τις ίδιες μηχανικές ιδιότητες με το αρχικό χόριο (η στιβάδα του δέρματος κάτω από την επιδερμίδα που περικλείει το τριχοθυλάκιο): τείνει να είναι πιο πυκνός, πιο άκαμπτος και λιγότερο ελαστικός. Όταν το punch συναντήσει ινώδη ιστό, η μηχανική συμπεριφορά αλλάζει. Μπορεί να απαιτείται διαφορετική πίεση/περιστροφή και η αίσθηση του punch είναι λιγότερο προβλέψιμη. Αυτό μπορεί να κάνει δυσκολότερη την ασφαλή απομόνωση του τριχοθυλακίου και δυνητικά να αυξήσει το transection ή να κάνει κάποια grafts μη ελκυστικά για extraction. Όπως και να έχει μειώνει τον αριθμό των διαθέσιμών lifetime g σε σχέση με μια καλή διαχείριση.
Γι' αυτό ένας κορυφαίος σχεδιασμός δότριας δεν προσπαθεί απλώς να βγάλει τα περισσότερα grafts στην πρώτη επέμβαση. Προσπαθεί να διατηρήσει "διαδρόμους" φυσιολογικού ιστού και ομοιόμορφη πυκνότητα για πιθανές μελλοντικές εξαγωγές. Εδώ υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις και αφορούν εξαγωγές με μικρά punch (πχ 0.7), που κατα κανόνα κάνει ο Zarev σε επιλεγμένες δότριες. Αυτό όμως σημαίνει splitting αφού είναι αδύνατο να βγάλεις πολύτριχα με 0.7, άρα μπορείς να βγάλεις πχ 6000-7000g με μια ομοιόμορφη εξαγωγή σε όλη την δότρια με μικρό πλήγμα αφού το 0.9 σε σχέση με το 0.7 επιφέρει περίπου 65% μεγαλύτερο πλήγμα. Στην περίπτωση του 0.9 κάποιος που θα βγάλει 3500g, σημαίνει περιπου 5800g με 0.7 ως προς το τραύμα. Σε καλυπτικότητα όμως που μετρίεται με αριθμό τριχών είναι το ίδιο πράγμα. Το splitting in-vivo εγκυμονεί επίσης κινδύνους transection όταν κάποιος δεν το κατέχει καλά.
Αυτά ως προς την δότρια. Για την λήπτρια είναι άλλη κουβέντα.
Γι' αυτό ένας κορυφαίος σχεδιασμός δότριας δεν προσπαθεί απλώς να βγάλει τα περισσότερα grafts στην πρώτη επέμβαση. Προσπαθεί να διατηρήσει "διαδρόμους" φυσιολογικού ιστού και ομοιόμορφη πυκνότητα για πιθανές μελλοντικές εξαγωγές. Εδώ υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις και αφορούν εξαγωγές με μικρά punch (πχ 0.7), που κατα κανόνα κάνει ο Zarev σε επιλεγμένες δότριες. Αυτό όμως σημαίνει splitting αφού είναι αδύνατο να βγάλεις πολύτριχα με 0.7, άρα μπορείς να βγάλεις πχ 6000-7000g με μια ομοιόμορφη εξαγωγή σε όλη την δότρια με μικρό πλήγμα αφού το 0.9 σε σχέση με το 0.7 επιφέρει περίπου 65% μεγαλύτερο πλήγμα. Στην περίπτωση του 0.9 κάποιος που θα βγάλει 3500g, σημαίνει περιπου 5800g με 0.7 ως προς το τραύμα. Σε καλυπτικότητα όμως που μετρίεται με αριθμό τριχών είναι το ίδιο πράγμα. Το splitting in-vivo εγκυμονεί επίσης κινδύνους transection όταν κάποιος δεν το κατέχει καλά.
Αυτά ως προς την δότρια. Για την λήπτρια είναι άλλη κουβέντα.
Τελευταία επεξεργασία:
Οκ πολύ ενδιαφέρον, είναι πολύ σημαντικά αυτά που αναφέρεις για την δότρια και για την μελλοντική διαχείριση και ότι ο γιατρός θα πρέπει να διατηρήσει "διαδρόμους" φυσιολογικού ιστού και ομοιόμορφη πυκνότητα για πιθανές μελλοντικές εξαγωγές. Αν θες κάποια στιγμή να γράψεις και για την λήπτρια να υπάρχει θα ήταν ενδιαφέρον. Για ποιο λόγο δηλαδή , σε αρκετές περιπτώσεις όταν γίνεται μια μεγάλη μεταμόσχευση, συνήθως το αποτέλεσμα δεν αντιστοιχεί στα ανάλογα grafts στα οποία έχουνε τοποθετηθεί αντιστοίχως , έναντι μικρότερων εξαγωγών που συνήθως βλέπουμε ότι τα αποτελέσματα είναι πιο κοντά στα νούμερα εξαγωγών που έχουνε γίνει.
Συνεχίζοντας το προηγούμενο ποστ μου για την λήπτρια.
Συνήθως οι κανονικές εξαγωγές (ας πούμε από 2500-3500g) χαρακτηρίζονται από μεγάλους λόγους (αν είναι καλός ο γιατρός και το επιτρέπει η δότρια) και καλές αλλά όχι υπερβολικές πυκνότητες (40-45g/cm2). Ένας λοιπόν με καλό λόγο, πχ 2.8 θα έχει από 112 έως 126 τρίχες και αν όλα πάνε καλά στη φύτρωση θα έχει μια πολύ καλή κάλυψη. Ο σχεδιασμός λοιπόν είναι σωστός.
Κάποιος που βγάζει 6000-7000 με splitting (αν θέλουμε να μιλάμε για ισοδύναμο τραύμα στην δότρια) θα ρίξει τον λόγο αναγκαστικά. Άρα για να πιάσει το αντίστοιχο νούμερο των 112 και 126 τριχών με λόγο π.χ 2,1 θα θέλει από 53-60g/cm2 για να πάρει το ίδιο αποτέλεσμα.
Τέτοιες πυκνότητες όμως είναι εξόχως προβληματικές αφού πολύ συχνά δημιουργούν αιματώματα, νεκρώσεις και αλλεργικές αντιδράσεις στο δέρμα (υπερεκριση φιμπρινης) και μειωμένη φύτρωση. Το έχω δει με τα μάτια μου και δεν είναι μόνο θέμα γιατρού αλλά και του ίδιου του ασθενή. Άν τώρα τα μοιράσει στην λήπτρια με νορμαλ πυκνότητες θα έχει 88-95τρίχες/cm2 και δεν θα έχει καλή κάλυψη.
Αυτό που πρέπει να σας μείνει είναι ότι για να έχεις καλή κάλυψη θέλεις πρωτίστως καλό λόγο και όχι υψηλή πυκνότητα. Αν δεν σε βοηθάει ο λόγος (πχ δική μου περίπτωση) πρέπει να πας σε 2η μμ με πύκνωση στην ίδια περιοχή. Αυτός είναι ο κανόνας.
Συνήθως οι κανονικές εξαγωγές (ας πούμε από 2500-3500g) χαρακτηρίζονται από μεγάλους λόγους (αν είναι καλός ο γιατρός και το επιτρέπει η δότρια) και καλές αλλά όχι υπερβολικές πυκνότητες (40-45g/cm2). Ένας λοιπόν με καλό λόγο, πχ 2.8 θα έχει από 112 έως 126 τρίχες και αν όλα πάνε καλά στη φύτρωση θα έχει μια πολύ καλή κάλυψη. Ο σχεδιασμός λοιπόν είναι σωστός.
Κάποιος που βγάζει 6000-7000 με splitting (αν θέλουμε να μιλάμε για ισοδύναμο τραύμα στην δότρια) θα ρίξει τον λόγο αναγκαστικά. Άρα για να πιάσει το αντίστοιχο νούμερο των 112 και 126 τριχών με λόγο π.χ 2,1 θα θέλει από 53-60g/cm2 για να πάρει το ίδιο αποτέλεσμα.
Τέτοιες πυκνότητες όμως είναι εξόχως προβληματικές αφού πολύ συχνά δημιουργούν αιματώματα, νεκρώσεις και αλλεργικές αντιδράσεις στο δέρμα (υπερεκριση φιμπρινης) και μειωμένη φύτρωση. Το έχω δει με τα μάτια μου και δεν είναι μόνο θέμα γιατρού αλλά και του ίδιου του ασθενή. Άν τώρα τα μοιράσει στην λήπτρια με νορμαλ πυκνότητες θα έχει 88-95τρίχες/cm2 και δεν θα έχει καλή κάλυψη.
Αυτό που πρέπει να σας μείνει είναι ότι για να έχεις καλή κάλυψη θέλεις πρωτίστως καλό λόγο και όχι υψηλή πυκνότητα. Αν δεν σε βοηθάει ο λόγος (πχ δική μου περίπτωση) πρέπει να πας σε 2η μμ με πύκνωση στην ίδια περιοχή. Αυτός είναι ο κανόνας.
Τελευταία επεξεργασία:
CVIAL , ευχαριστούμε για τις πληροφορίες, πολύ χρήσιμες για όλους μας .