Dob31
Active Member
Θερμούς χαιρετισμούς σε όλους τους ομοιοπαθείς.
Ανοίγω αυτό το νήμα για να παρουσιάσω όχι μόνο τη πορεία της μεταμόσχευσης μου, αλλά και το ταξίδι μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή. Θεωρώ τη παρουσίαση αυτή ως την ελάχιστη πράξη ανταπόδοσης όλων των γνώσεων που έχω λάβει από τη κοινότητα όλα αυτά τα χρόνια, τα εφόδια που μου πρόσφερε ώστε να προστατευτώ από επιτήδειους αλλά και τη δυνατότητα να συμβουλευτώ αλλά και να χειρουργηθώ από έναν από τους κορυφαίους του είδους του. Πρέπει εμείς τα μέλη να "βάζουμε" πλάτη και να παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα μας, θετικά ή αρνητικά και να προσπαθούμε να γυρίζουμε πίσω στη κοινότητα ο,τι γνώσεις, εμπειρίες ή βιώματα έχουμε συλλέξει που μπορεί να βοηθήσουν έστω και ένα μέλος. Μόνο έτσι συμβάλλουμε ώστε το φορουμ να συνεχίσει να είναι ανεξάρτητο και να μη καταλήξει να είναι μαγαζί-γωνία των κλινικών.
Το ταξίδι μου μέχρι τη ΜΜ
Ξεκίνησα να παρατηρώ τα πρώτα σημάδια αραίωσης γύρω στα 16-17 πίσω από το forelock. Λίγο το ότι έβαζα ζελέ, λίγο η γωνία της τρίχας έλεγα ψέματα στον εαυτό μου ότι πρέπει να είναι η ιδέα μου. Τα χρόνια περνούσαν, το πρόβλημα διευρυνόταν ( κρόταφοι) μέχρι που κάποια στιγμή στα 19 περίπου τερματίζει το κοντέρ η τριχόπτωση και αρχίζω και χάνω υπερβολικά πολλές τρίχες, εκεί είναι που αποφάσισα ότι πρέπει να κάνω κάτι. Κάνω την έρευνα μου, αλλά όπου και να κοιτάξω η κατάληξη είναι η ίδια, μεταμόσχευση και φιναστερίδη + μινοξιδίλλη. Διαβάζω σχόλια στο ίντερνετ απο εδώ και εκεί απο κάτι "ψαγμένους" , οι οποίοι λένε οτι τα φάρμακα αυτά έχουν τις γνωστές παρενέργειες που ξέρουμε όλοι και πως αν τα πάρουμε θα πάθουμε τα γνωστά, με αποτέλεσμα με τα πολλά να πάρω με μεγάλο δισταγμό μινοξιδίλλη. Αν και για ένα χρόνο μου έδωσε τρελό μπουστ, μετά άρχισα να παρατηρώ ότι φτάνω στο σημείο 0 πάλι. Εκεί είναι που έρχεται ο @CVIAL και μου λέει οτι αν θέλω να έχω ελπίδα πρέπει να πάω στη μαξ δόση φίνας. Δοκιμάζω 2 μήνες φινα 0,5 μγ την ημέρα, και αφού βλέπω οτι όλα είναι εντάξει το γυρνάω στο 1mg (προσκαρ στα 5) μαζί με τη μινοξιδίλη πάντα. Εδώ, στους 4 μήνες με φινα
12 μήνες αργότερα, στους 16 από την έναρξη λήψης της φιναστερίδης η εικόνα είναι η παρακάτω
Και με 4 χρόνια φίνα + μίνο
Ο λόγος που γίνεται όλο αυτό είναι για να τονίσω και εγώ τη σπουδαιότητα του να λαμβάνεις φαρμακευτική αγωγή σε νεαρή ηλικία. Εγώ ξεκίνησα στα 22, αλλά αν είχα ξεκινήσει έστω και λίγο νωρίτερα θα είχα σώσει πολλά περισσότερα μαλλιά. Βέβαια ήμουν και τυχερός κατα μια έννοια, διότι βάση ηλικίας και επιθετικότητας το πιο πιθανό ήταν να κατέληγα σε ντουτα, αλλά ευτυχώς το φάρμακο δούλεψε μια χαρά σε εμένα.
Οι ημέρες της επέμβασης-17/09
Μπήκα στις εγκαταστάσεις της Σενεκα γύρω στις 13:00 το μεσημέρι, όπου βγήκα τις καθιερωμένες φωτογραφίες, κάναμε τις μετρήσεις τον σχεδιασμό κλπ.
Γιατρός: Jose Lorenzo
Κλινική: Seneca
Πάχος τρίχας : 60μm
Συνολικά μοσχεύματα: 3303
Λόγος: 2.98
Εμβαδό προς κάλυψη: 108 τ.εκ +44
Ο γιατρός πολύ κουλ και οι νοσηλεύτριες (2) πολύ ευγενικές και ευδιάθετες. Ξεκινήσαμε την εξαγωγή γύρω στις 14:00 και τελειώσαμε 20:00 και κάτι. Συνολικά βγάλαμε 1042 μοσχεύμετα. Τοποθετήθηκαν μερικώς στην hairline και στο forelock. Την εξαγωγή την έκανε ο γιατρός όπως και την εμφύτευση και λίγα μοσχεύματα έβγαλαν οι νοσηλεύτριες. Πόνος ελάχιστος και διαχειρίσιμος, λίγο άβολη η στάση κατα την εξαγωγή των μοσχευμάτων. Να τονίσω εδώ οτι όταν ανακαλύψαμε τη διάμετρο της τρίχας ο γιατρός είπε οτι θα είναι δύσκολο, και όταν ρώτησα γιατί μου απάντησε οτι θα δυσκολευτούμε να γεμίσουμε το implanter.
18-09
Ξεκινήσαμε την εξαγωγή γύρω στις 08:30 και τελειώσαμε γύρω στις 21:00 με ένα διάλειμμα για φαί. Πιο δύσκολη μέρα από άποψη πόνου και κούρασης, ίσως φταίει ότι ξεμουδιάζω γρήγοα. Τα μονότριχα τα κυνηγούσαμε με το τουφέκι, για κάποιο λόγο δεν βρίσκαμε, και όταν νομίζαμε ότι βρήκαμε ένα αυτό βγήκε 5τριχο. Αναγκαστικά έγινε splitting για να γεμίσουμε τη hairline. Η εξαγωγή όπως και τη προηγούμενη μέρα κατά κύριο λόγο έγινε απο τον γιατρό, μερικά μοσχεύματα απο τις νοσηλεύτριες μόνο που εκείνη τη μέρα ο γιατρός άφησε και μια άλλη νεαρή γιατρό να βάλει και εκείνη μερικά μοσχεύματα. Επειδή είχα πολλές ενέσεις αναισθησίας είχα και αρκετό πρήξιμο, το οποίο όμως μεχρι τώρα 5η μέρα έχει υποχωρήσει αρκετά. Γενικά η στάση του γιατρού μου άφησε ένα αίσθημα ότι πήγαν όλα καλά, αλλά θα περίμενε το χειρουργείο πιο εύκολο. Δεν έκανα πολλές ερωτήσεις, το χειρουργείο τη δεύτερη μέρα ήταν δύσκολο και μεγάλο και δίστασα να ρωτήσω πολλά πολλά- λίγο η κούραση, το language barrier , δεν ήθελα να κάνω κάποια ερώτηση που θα μπορούσε να παρεξηγηθεί
Μια μνεία στον CVIAL
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά και εγώ με τη σειρά μου τον CVIAL, για όλη τη βοήθεια που μου παρείχε και προσφέρθηκε να μου παράσχει, αλλά και για όλο τον αγώνα που έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει για τη κοινότητα, σε βάρος του προσωπικού του χρόνου και της τσέπης του.
Ανοίγω αυτό το νήμα για να παρουσιάσω όχι μόνο τη πορεία της μεταμόσχευσης μου, αλλά και το ταξίδι μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή. Θεωρώ τη παρουσίαση αυτή ως την ελάχιστη πράξη ανταπόδοσης όλων των γνώσεων που έχω λάβει από τη κοινότητα όλα αυτά τα χρόνια, τα εφόδια που μου πρόσφερε ώστε να προστατευτώ από επιτήδειους αλλά και τη δυνατότητα να συμβουλευτώ αλλά και να χειρουργηθώ από έναν από τους κορυφαίους του είδους του. Πρέπει εμείς τα μέλη να "βάζουμε" πλάτη και να παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα μας, θετικά ή αρνητικά και να προσπαθούμε να γυρίζουμε πίσω στη κοινότητα ο,τι γνώσεις, εμπειρίες ή βιώματα έχουμε συλλέξει που μπορεί να βοηθήσουν έστω και ένα μέλος. Μόνο έτσι συμβάλλουμε ώστε το φορουμ να συνεχίσει να είναι ανεξάρτητο και να μη καταλήξει να είναι μαγαζί-γωνία των κλινικών.
Το ταξίδι μου μέχρι τη ΜΜ
Ξεκίνησα να παρατηρώ τα πρώτα σημάδια αραίωσης γύρω στα 16-17 πίσω από το forelock. Λίγο το ότι έβαζα ζελέ, λίγο η γωνία της τρίχας έλεγα ψέματα στον εαυτό μου ότι πρέπει να είναι η ιδέα μου. Τα χρόνια περνούσαν, το πρόβλημα διευρυνόταν ( κρόταφοι) μέχρι που κάποια στιγμή στα 19 περίπου τερματίζει το κοντέρ η τριχόπτωση και αρχίζω και χάνω υπερβολικά πολλές τρίχες, εκεί είναι που αποφάσισα ότι πρέπει να κάνω κάτι. Κάνω την έρευνα μου, αλλά όπου και να κοιτάξω η κατάληξη είναι η ίδια, μεταμόσχευση και φιναστερίδη + μινοξιδίλλη. Διαβάζω σχόλια στο ίντερνετ απο εδώ και εκεί απο κάτι "ψαγμένους" , οι οποίοι λένε οτι τα φάρμακα αυτά έχουν τις γνωστές παρενέργειες που ξέρουμε όλοι και πως αν τα πάρουμε θα πάθουμε τα γνωστά, με αποτέλεσμα με τα πολλά να πάρω με μεγάλο δισταγμό μινοξιδίλλη. Αν και για ένα χρόνο μου έδωσε τρελό μπουστ, μετά άρχισα να παρατηρώ ότι φτάνω στο σημείο 0 πάλι. Εκεί είναι που έρχεται ο @CVIAL και μου λέει οτι αν θέλω να έχω ελπίδα πρέπει να πάω στη μαξ δόση φίνας. Δοκιμάζω 2 μήνες φινα 0,5 μγ την ημέρα, και αφού βλέπω οτι όλα είναι εντάξει το γυρνάω στο 1mg (προσκαρ στα 5) μαζί με τη μινοξιδίλη πάντα. Εδώ, στους 4 μήνες με φινα
12 μήνες αργότερα, στους 16 από την έναρξη λήψης της φιναστερίδης η εικόνα είναι η παρακάτω
Και με 4 χρόνια φίνα + μίνο
Ο λόγος που γίνεται όλο αυτό είναι για να τονίσω και εγώ τη σπουδαιότητα του να λαμβάνεις φαρμακευτική αγωγή σε νεαρή ηλικία. Εγώ ξεκίνησα στα 22, αλλά αν είχα ξεκινήσει έστω και λίγο νωρίτερα θα είχα σώσει πολλά περισσότερα μαλλιά. Βέβαια ήμουν και τυχερός κατα μια έννοια, διότι βάση ηλικίας και επιθετικότητας το πιο πιθανό ήταν να κατέληγα σε ντουτα, αλλά ευτυχώς το φάρμακο δούλεψε μια χαρά σε εμένα.
Οι ημέρες της επέμβασης-17/09
Μπήκα στις εγκαταστάσεις της Σενεκα γύρω στις 13:00 το μεσημέρι, όπου βγήκα τις καθιερωμένες φωτογραφίες, κάναμε τις μετρήσεις τον σχεδιασμό κλπ.
Γιατρός: Jose Lorenzo
Κλινική: Seneca
Πάχος τρίχας : 60μm
Συνολικά μοσχεύματα: 3303
Λόγος: 2.98
Εμβαδό προς κάλυψη: 108 τ.εκ +44
Ο γιατρός πολύ κουλ και οι νοσηλεύτριες (2) πολύ ευγενικές και ευδιάθετες. Ξεκινήσαμε την εξαγωγή γύρω στις 14:00 και τελειώσαμε 20:00 και κάτι. Συνολικά βγάλαμε 1042 μοσχεύμετα. Τοποθετήθηκαν μερικώς στην hairline και στο forelock. Την εξαγωγή την έκανε ο γιατρός όπως και την εμφύτευση και λίγα μοσχεύματα έβγαλαν οι νοσηλεύτριες. Πόνος ελάχιστος και διαχειρίσιμος, λίγο άβολη η στάση κατα την εξαγωγή των μοσχευμάτων. Να τονίσω εδώ οτι όταν ανακαλύψαμε τη διάμετρο της τρίχας ο γιατρός είπε οτι θα είναι δύσκολο, και όταν ρώτησα γιατί μου απάντησε οτι θα δυσκολευτούμε να γεμίσουμε το implanter.
18-09
Ξεκινήσαμε την εξαγωγή γύρω στις 08:30 και τελειώσαμε γύρω στις 21:00 με ένα διάλειμμα για φαί. Πιο δύσκολη μέρα από άποψη πόνου και κούρασης, ίσως φταίει ότι ξεμουδιάζω γρήγοα. Τα μονότριχα τα κυνηγούσαμε με το τουφέκι, για κάποιο λόγο δεν βρίσκαμε, και όταν νομίζαμε ότι βρήκαμε ένα αυτό βγήκε 5τριχο. Αναγκαστικά έγινε splitting για να γεμίσουμε τη hairline. Η εξαγωγή όπως και τη προηγούμενη μέρα κατά κύριο λόγο έγινε απο τον γιατρό, μερικά μοσχεύματα απο τις νοσηλεύτριες μόνο που εκείνη τη μέρα ο γιατρός άφησε και μια άλλη νεαρή γιατρό να βάλει και εκείνη μερικά μοσχεύματα. Επειδή είχα πολλές ενέσεις αναισθησίας είχα και αρκετό πρήξιμο, το οποίο όμως μεχρι τώρα 5η μέρα έχει υποχωρήσει αρκετά. Γενικά η στάση του γιατρού μου άφησε ένα αίσθημα ότι πήγαν όλα καλά, αλλά θα περίμενε το χειρουργείο πιο εύκολο. Δεν έκανα πολλές ερωτήσεις, το χειρουργείο τη δεύτερη μέρα ήταν δύσκολο και μεγάλο και δίστασα να ρωτήσω πολλά πολλά- λίγο η κούραση, το language barrier , δεν ήθελα να κάνω κάποια ερώτηση που θα μπορούσε να παρεξηγηθεί
Μια μνεία στον CVIAL
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά και εγώ με τη σειρά μου τον CVIAL, για όλη τη βοήθεια που μου παρείχε και προσφέρθηκε να μου παράσχει, αλλά και για όλο τον αγώνα που έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει για τη κοινότητα, σε βάρος του προσωπικού του χρόνου και της τσέπης του.
Τελευταία επεξεργασία από έναν συντονιστή:
