← Προηγούμενο άρθρο Μεταμόσχευση μαλλιών: Πώς επιτυγχάνεται η σωστή κάλυψη
Πλήρης Κάλυψη ανά Περιοχή ή Διασπορά των Grafts στη Λήπτρια;
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα στον σχεδιασμό μιας μεταμόσχευσης μαλλιών δεν είναι απλώς πόσα grafts μπορούν να εξαχθούν, αλλά κυρίως πού και με ποια στρατηγική θα τοποθετηθούν.
Η δότρια περιοχή αποτελεί έναν περιορισμένο πόρο. Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε νέα τριχοθυλάκια· μπορούμε μόνο να ανακατανείμουμε σωστά αυτά που διαθέτουμε.
Για τον λόγο αυτό, ειδικά σε περιπτώσεις μεγάλης λήπτριας περιοχής, η στρατηγική κάλυψης μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με τον ίδιο τον αριθμό των grafts.
Υπάρχουν δύο βασικές φιλοσοφίες:
1. Πλήρης κάλυψη μιας περιοχής και επέκταση στην επόμενη σε επόμενη μεταμόσχευση.
2. Διασπορά των διαθέσιμων grafts σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιφάνεια από την πρώτη μεταμόσχευση και αύξηση της πυκνότητας στις ίδιες περιοχές σε δεύτερο χρόνο.
Το ενδιαφέρον είναι ότι και οι δύο στρατηγικές μπορούν τελικά, μετά από δύο μεταμοσχεύσεις, να οδηγήσουν σε παρόμοιο τελικό αποτέλεσμα.
Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στο πώς φτάνουμε σε αυτό το αποτέλεσμα.
Στρατηγική 1: Ολοκληρώνω μία περιοχή και μετά προχωρώ στην επόμενη
Ας πάρουμε ως παράδειγμα έναν ασθενή με αραίωση από το frontal μέχρι το crown, πχ ένα NW5. Η λήπτρια του frontal/middle/crown θέλουν 5000g.
Στην πρώτη μεταμόσχευση, τα διαθέσιμα grafts συγκεντρώνονται στην πρόσθια και μεσαία περιοχή — frontal και midscalp, έστω ότι η περιοχή χρειάζεται 3000g και η δότρια μπορεί να τα δώσει χωρίς να την πιέσουμε.
Ο στόχος δεν είναι απλώς να τοποθετηθούν τριχοθυλάκια εκεί.
Ο στόχος είναι η συγκεκριμένη περιοχή να ολοκληρωθεί αισθητικά, με την πυκνότητα και την κατανομή που απαιτούνται ώστε το αποτέλεσμα της πρώτης μεταμόσχευσης να μπορεί να σταθεί από μόνο του. Αν τα τριχοθυλάκια δεν επαρκούν θα τελειώσουμε μια μικρότερη περιοχή με έμφαση κυρίως στο frontal και μετά στο mid.
Στη δεύτερη μεταμόσχευση, αντί να επιστρέψουμε στις ίδιες περιοχές, προχωρούμε κυρίως σε μια νέα περιοχή: το crown και αν χρειαστεί να κάνουμε και ένα touchup σε πιθανές ατέλειες της 1ης μμ.
Η λογική είναι λοιπόν:
1η ΜΜ → Frontal + Midscalp → ολοκληρωμένο αποτέλεσμα
2η ΜΜ → Crown → ολοκλήρωση της συνολικής κάλυψης
Με αυτόν τον τρόπο, κάθε μεταμόσχευση αποτελεί ένα ξεχωριστό και ολοκληρωμένο στάδιο του συνολικού σχεδιασμού.
Το σημαντικό πλεονέκτημα αυτής της προσέγγισης είναι ότι μετά την πρώτη ΜΜ έχεις ήδη ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.
Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα βασικότερα πλεονεκτήματα αυτής της στρατηγικής. Μετά την πρώτη μεταμόσχευση δεν έχεις απλώς «περισσότερα μαλλιά».Έχεις μία περιοχή που έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί.
Και ειδικά όταν πρόκειται για frontal και midscalp, μιλάμε για την περιοχή που έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στην καθημερινή εικόνα του ασθενούς.
Ακόμη λοιπόν και αν η δεύτερη μεταμόσχευση γίνει δύο χρόνια αργότερα — ή για οποιονδήποτε λόγο δεν γίνει ποτέ — η πρώτη επέμβαση εξακολουθεί να έχει δημιουργήσει ένα αυτοτελές αισθητικό αποτέλεσμα.
Και υπάρχει ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα που συχνά παραβλέπεται: μπορείς να αξιολογήσεις την κλινική
Η ολοκλήρωση μιας περιοχής στην πρώτη μεταμόσχευση προσφέρει και κάτι ακόμη εξαιρετικά σημαντικό: σου επιτρέπει να κρίνεις πραγματικά την αποτελεσματικότητα της κλινικής πριν δεσμεύσεις επιπλέον grafts της δότριας.
Μετά την πλήρη ανάπτυξη του αποτελέσματος μπορείς να αξιολογήσεις στην πράξη:
«Είμαι αρκετά ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα ώστε να εμπιστευτώ στην ίδια κλινική και την υπόλοιπη δότρια μου;»
Αν η απάντηση είναι ναι, συνεχίζεις στο crown.
Αν η απάντηση είναι όχι, έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις γιατρό ή κλινική χωρίς να έχει ήδη μεταμοσχευθεί ολόκληρη η λήπτρια. Αυτό, σε ένα πλάνο πολλαπλών μεταμοσχεύσεων, είναι σημαντικό πλεονέκτημα.
Στρατηγική 2: Διασπορά των grafts σε ολόκληρη την επιφάνεια
Η δεύτερη στρατηγική ακολουθεί διαφορετική φιλοσοφία.
Στην πρώτη μεταμόσχευση τα grafts δεν συγκεντρώνονται σε frontal και midscalp ώστε να ολοκληρωθούν αυτές οι περιοχές. Αντίθετα, διασπείρονται από το frontal μέχρι το crown, ώστε να υπάρξει κάλυψη σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιφάνεια.
Το άμεσο πλεονέκτημα είναι προφανές: υπάρχει κάλυψη παντού από την πρώτη επέμβαση. Υπάρχει όμως και ένα σημαντικό τίμημα. Ο ίδιος αριθμός grafts πρέπει τώρα να μοιραστεί σε πολύ μεγαλύτερη επιφάνεια. Άρα η πυκνότητα μειώνεται.
Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα αυτής της φιλοσοφίας. Μετά την πρώτη μεταμόσχευση μπορεί πράγματι να υπάρχει κάλυψη σε frontal, midscalp και crown. Όμως η εικόνα μπορεί να παραμένει αραιή σε ολόκληρη την έκταση. Η πρόσθια περιοχή εξακολουθεί να φαίνεται αραιή. Το midscalp επίσης.Το crown επίσης. Πρακτικά είσαι «ημικαραφλος», έχεις δηλαδή μια διάχυτη αραίωση που στις περισσότερες περιπτώσεις βασίζεται σε μεγάλο μήκος μαλιού για να προσφέρει στοιχειώδη κάλυψη και που δεν είναι all-weather (αέρας, βροχή, κλπ).
Έχουμε λοιπόν χρησιμοποιήσει ένα σημαντικό μέρος της δότριας, έχουμε μεταμοσχεύσει σχεδόν ολόκληρη τη λήπτρια, αλλά καμία περιοχή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί αισθητικά. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την πρώτη στρατηγική.
Για να φτάσει η δεύτερη στρατηγική στο ίδιο τελικό αποτέλεσμα με την πρώτη, απαιτείται μια δεύτερη μεταμόσχευση για αύξηση της πυκνότητας. Μόνο που τώρα δεν εργαζόμαστε κυρίως σε μια νέα, ανέγγιχτη περιοχή. Πρέπει να επιστρέψουμε: στο frontal, στο midscalp και ενδεχομένως στο crown — δηλαδή στις ίδιες ήδη μεταμοσχευμένες περιοχές.
Ο γιατρός καλείται να τοποθετήσει νέα grafts ανάμεσα σε ήδη υπάρχοντα μεταμοσχευμένα τριχοθυλάκια. Αυτό κάνει τη δεύτερη επέμβαση τεχνικά πιο απαιτητική.
Πρέπει να ληφθούν υπόψη τα υπάρχοντα grafts, οι γωνίες και οι κατευθύνσεις τους και οι μεταβολές του ιστού από την προηγούμενη επέμβαση (ινώσεις), ενώ απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή κατά τη δημιουργία νέων υποδοχών ώστε να αποφεύγεται ο τραυματισμός ήδη εγκατεστημένων τριχοθυλακίων.
Εδώ υπάρχει ακόμη ένα πρόβλημα.
Αν από την αρχή έχει συμφωνηθεί ότι η πρώτη μεταμόσχευση θα δημιουργήσει χαμηλότερη πυκνότητα σε ολόκληρη την περιοχή και ότι η τελική πυκνότητα θα προκύψει μετά τη δεύτερη επέμβαση, τότε η αξιολόγηση του αποτελέσματος μετά την πρώτη ΜΜ γίνεται δυσκολότερη.
Η κλινική μπορεί εύλογα να υποστηρίξει:
«Το αποτέλεσμα δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Χρειάζεται η δεύτερη μεταμόσχευση.»Και πράγματι, αυτό ήταν εξαρχής το πλάνο. Άρα ο ασθενής καλείται ουσιαστικά να προχωρήσει σε δεύτερη επέμβαση —και να διαθέσει επιπλέον δότρια— πριν έχει δει ένα πλήρως ολοκληρωμένο αποτέλεσμα έστω σε μία περιοχή.
Αντίθετα, στην πρώτη στρατηγική υπάρχει ένα σαφές checkpoint:
1η ΜΜ → περιμένω το τελικό αποτέλεσμα → αξιολογώ → αποφασίζω αν και με ποιον συνεχίζω.
Αυτό δεν είναι απλώς αισθητικό πλεονέκτημα. Είναι και στρατηγική διαχείρισης ρίσκου.
Αυτό είναι σημαντικό να ξεκαθαριστεί.
Δεν υποστηρίζουμε ότι η δεύτερη στρατηγική δεν μπορεί να οδηγήσει σε καλό τελικό αποτέλεσμα.
Με δύο επιτυχημένες μεταμοσχεύσεις, και οι δύο στρατηγικές μπορούν θεωρητικά να καταλήξουν σε παρόμοια συνολική κάλυψη και πυκνότητα.
Η διαφορά είναι τι συμβαίνει ενδιάμεσα και πόσο ευέλικτος παραμένει ο ασθενής.
Στρατηγική 1
1η ΜΜ: Frontal/Mid → ολοκληρωμένο αποτέλεσμα
↓
Αξιολόγηση αποτελέσματος και κλινικής
↓
2η ΜΜ: Crown → ολοκλήρωση συνολικού αποτελέσματος
Στρατηγική 2
1η ΜΜ: Frontal/Mid/Crown → διάχυτη κάλυψη, χαμηλότερη πυκνότητα
↓
Καμία περιοχή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί
↓
2η ΜΜ: επιστροφή στις ίδιες περιοχές → αύξηση πυκνότητας → ολοκλήρωση αποτελέσματος
Το τελικό σημείο μπορεί να είναι το ίδιο. Η διαδρομή όμως δεν είναι.
Τα grafts δεν πρέπει να καθορίζουν τη στρατηγική
Ένα θέμα που είναι συναφές με την σωστή στρατηγική έχει σχέση και με μια πολιτική των κλινικών που συναντάμε στην ελληνική αγορά του τύπου 2.500 grafts σε μία ημέρα ή 3.500 grafts σε δύο ημέρες. Αυτή όμως είναι μια προσέγγιση που ξεκινά από τη δυνατότητα ή το εμπορικό πακέτο της κλινικής και όχι από τις πραγματικές ανάγκες του ασθενούς.
Ο σωστός σχεδιασμός πρέπει να λειτουργεί αντίστροφα: Πρώτα καθορίζουμε ποια περιοχή θέλουμε να ολοκληρώσουμε και με ποια πυκνότητα. Από αυτό προκύπτει πόσα grafts χρειάζονται — όχι το αντίθετο.
Αν, για παράδειγμα, για να ολοκληρωθούν σωστά frontal και midscalp απαιτούνται περίπου 3.000 grafts, και μπορεί να τα δώσει η δότρια δεν υπάρχει λογική να περιοριστούμε στα 2.500 μόνο και μόνο επειδή αυτά μπορούν να γίνουν σε μία ημέρα και δεν φτάνουν για να πάμε σε δύο.
Δεν σχεδιάζουμε το κεφάλι γύρω από το πόσα grafts κάνει η κλινική σε μία ή δύο ημέρες. Σχεδιάζουμε το αποτέλεσμα και από αυτό προκύπτουν τα grafts που απαιτούνται.
Η επιλογή μεταξύ των δύο στρατηγικών αφορά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο θα αξιοποιήσουμε μια πεπερασμένη δότρια σε βάθος χρόνου.
Γι’ αυτό έχει σημασία όχι μόνο το τελικό αποτέλεσμα μετά από δύο μεταμοσχεύσεις, αλλά και τι έχω πετύχει μετά την πρώτη. Ολοκληρώνοντας μία περιοχή από την πρώτη μεταμόσχευση, αποκτώ ένα αυτοτελές αισθητικό αποτέλεσμα και, παράλληλα, μπορώ να αξιολογήσω στην πράξη τις δυνατότητες της κλινικής. Έτσι, πριν διαθέσω το επόμενο μέρος της δότριάς μου, γνωρίζω ήδη τι μπορεί να πετύχει και μπορώ με μεγαλύτερη σιγουριά να αποφασίσω αν θα συνεχίσω μαζί της.
Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως περιορισμένο budget, που σημαίνει ότι η 2η επιλογή είναι πιο δόκιμη αφού τα συνολικά g που μπορείς να αγοράσεις είναι λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι. Επίσης, τα giga-session που υποτιθεται καλύπτουν όλη τη λήπτρια με ένα πέρασμα αλλά με υπερβολικες εξαγωγές g από την δότρια σε μια επέμβαση και άρα πολύ φτωχή διαχείριση ρίσκου αλλά και άλλα εγγενή προβλήματα που έχω αναλύσει στο προηγούμενο νήμα.
Πλήρης Κάλυψη ανά Περιοχή ή Διασπορά των Grafts στη Λήπτρια;
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα στον σχεδιασμό μιας μεταμόσχευσης μαλλιών δεν είναι απλώς πόσα grafts μπορούν να εξαχθούν, αλλά κυρίως πού και με ποια στρατηγική θα τοποθετηθούν.
Η δότρια περιοχή αποτελεί έναν περιορισμένο πόρο. Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε νέα τριχοθυλάκια· μπορούμε μόνο να ανακατανείμουμε σωστά αυτά που διαθέτουμε.
Για τον λόγο αυτό, ειδικά σε περιπτώσεις μεγάλης λήπτριας περιοχής, η στρατηγική κάλυψης μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με τον ίδιο τον αριθμό των grafts.
Υπάρχουν δύο βασικές φιλοσοφίες:
1. Πλήρης κάλυψη μιας περιοχής και επέκταση στην επόμενη σε επόμενη μεταμόσχευση.
2. Διασπορά των διαθέσιμων grafts σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιφάνεια από την πρώτη μεταμόσχευση και αύξηση της πυκνότητας στις ίδιες περιοχές σε δεύτερο χρόνο.
Το ενδιαφέρον είναι ότι και οι δύο στρατηγικές μπορούν τελικά, μετά από δύο μεταμοσχεύσεις, να οδηγήσουν σε παρόμοιο τελικό αποτέλεσμα.
Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στο πώς φτάνουμε σε αυτό το αποτέλεσμα.
Στρατηγική 1: Ολοκληρώνω μία περιοχή και μετά προχωρώ στην επόμενη
Ας πάρουμε ως παράδειγμα έναν ασθενή με αραίωση από το frontal μέχρι το crown, πχ ένα NW5. Η λήπτρια του frontal/middle/crown θέλουν 5000g.
Στην πρώτη μεταμόσχευση, τα διαθέσιμα grafts συγκεντρώνονται στην πρόσθια και μεσαία περιοχή — frontal και midscalp, έστω ότι η περιοχή χρειάζεται 3000g και η δότρια μπορεί να τα δώσει χωρίς να την πιέσουμε.
Ο στόχος δεν είναι απλώς να τοποθετηθούν τριχοθυλάκια εκεί.
Ο στόχος είναι η συγκεκριμένη περιοχή να ολοκληρωθεί αισθητικά, με την πυκνότητα και την κατανομή που απαιτούνται ώστε το αποτέλεσμα της πρώτης μεταμόσχευσης να μπορεί να σταθεί από μόνο του. Αν τα τριχοθυλάκια δεν επαρκούν θα τελειώσουμε μια μικρότερη περιοχή με έμφαση κυρίως στο frontal και μετά στο mid.
Στη δεύτερη μεταμόσχευση, αντί να επιστρέψουμε στις ίδιες περιοχές, προχωρούμε κυρίως σε μια νέα περιοχή: το crown και αν χρειαστεί να κάνουμε και ένα touchup σε πιθανές ατέλειες της 1ης μμ.
Η λογική είναι λοιπόν:
1η ΜΜ → Frontal + Midscalp → ολοκληρωμένο αποτέλεσμα
2η ΜΜ → Crown → ολοκλήρωση της συνολικής κάλυψης
Με αυτόν τον τρόπο, κάθε μεταμόσχευση αποτελεί ένα ξεχωριστό και ολοκληρωμένο στάδιο του συνολικού σχεδιασμού.
Το σημαντικό πλεονέκτημα αυτής της προσέγγισης είναι ότι μετά την πρώτη ΜΜ έχεις ήδη ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.
Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα βασικότερα πλεονεκτήματα αυτής της στρατηγικής. Μετά την πρώτη μεταμόσχευση δεν έχεις απλώς «περισσότερα μαλλιά».Έχεις μία περιοχή που έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί.
Και ειδικά όταν πρόκειται για frontal και midscalp, μιλάμε για την περιοχή που έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στην καθημερινή εικόνα του ασθενούς.
Ακόμη λοιπόν και αν η δεύτερη μεταμόσχευση γίνει δύο χρόνια αργότερα — ή για οποιονδήποτε λόγο δεν γίνει ποτέ — η πρώτη επέμβαση εξακολουθεί να έχει δημιουργήσει ένα αυτοτελές αισθητικό αποτέλεσμα.
Και υπάρχει ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα που συχνά παραβλέπεται: μπορείς να αξιολογήσεις την κλινική
Η ολοκλήρωση μιας περιοχής στην πρώτη μεταμόσχευση προσφέρει και κάτι ακόμη εξαιρετικά σημαντικό: σου επιτρέπει να κρίνεις πραγματικά την αποτελεσματικότητα της κλινικής πριν δεσμεύσεις επιπλέον grafts της δότριας.
Μετά την πλήρη ανάπτυξη του αποτελέσματος μπορείς να αξιολογήσεις στην πράξη:
- την επιβίωση και ανάπτυξη των grafts,
- την πραγματική πυκνότητα που επιτεύχθηκε,
- τη φυσικότητα της hairline,
- τις γωνίες και τις κατευθύνσεις των τριχών,
- την ομοιομορφία της κάλυψης,
- τη διαχείριση της δότριας,
- και τελικά το κατά πόσο το αποτέλεσμα ανταποκρίνεται σε αυτό που είχε συμφωνηθεί.
«Είμαι αρκετά ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα ώστε να εμπιστευτώ στην ίδια κλινική και την υπόλοιπη δότρια μου;»
Αν η απάντηση είναι ναι, συνεχίζεις στο crown.
Αν η απάντηση είναι όχι, έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις γιατρό ή κλινική χωρίς να έχει ήδη μεταμοσχευθεί ολόκληρη η λήπτρια. Αυτό, σε ένα πλάνο πολλαπλών μεταμοσχεύσεων, είναι σημαντικό πλεονέκτημα.
Στρατηγική 2: Διασπορά των grafts σε ολόκληρη την επιφάνεια
Η δεύτερη στρατηγική ακολουθεί διαφορετική φιλοσοφία.
Στην πρώτη μεταμόσχευση τα grafts δεν συγκεντρώνονται σε frontal και midscalp ώστε να ολοκληρωθούν αυτές οι περιοχές. Αντίθετα, διασπείρονται από το frontal μέχρι το crown, ώστε να υπάρξει κάλυψη σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιφάνεια.
Το άμεσο πλεονέκτημα είναι προφανές: υπάρχει κάλυψη παντού από την πρώτη επέμβαση. Υπάρχει όμως και ένα σημαντικό τίμημα. Ο ίδιος αριθμός grafts πρέπει τώρα να μοιραστεί σε πολύ μεγαλύτερη επιφάνεια. Άρα η πυκνότητα μειώνεται.
Κάλυψη παντού, αλλά ολοκληρωμένο αποτέλεσμα πουθενάΑυτό είναι το βασικό πρόβλημα αυτής της φιλοσοφίας. Μετά την πρώτη μεταμόσχευση μπορεί πράγματι να υπάρχει κάλυψη σε frontal, midscalp και crown. Όμως η εικόνα μπορεί να παραμένει αραιή σε ολόκληρη την έκταση. Η πρόσθια περιοχή εξακολουθεί να φαίνεται αραιή. Το midscalp επίσης.Το crown επίσης. Πρακτικά είσαι «ημικαραφλος», έχεις δηλαδή μια διάχυτη αραίωση που στις περισσότερες περιπτώσεις βασίζεται σε μεγάλο μήκος μαλιού για να προσφέρει στοιχειώδη κάλυψη και που δεν είναι all-weather (αέρας, βροχή, κλπ).
Έχουμε λοιπόν χρησιμοποιήσει ένα σημαντικό μέρος της δότριας, έχουμε μεταμοσχεύσει σχεδόν ολόκληρη τη λήπτρια, αλλά καμία περιοχή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί αισθητικά. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την πρώτη στρατηγική.
Η δεύτερη ΜΜ πρέπει τώρα να ξαναμπεί στις ίδιες περιοχέςΓια να φτάσει η δεύτερη στρατηγική στο ίδιο τελικό αποτέλεσμα με την πρώτη, απαιτείται μια δεύτερη μεταμόσχευση για αύξηση της πυκνότητας. Μόνο που τώρα δεν εργαζόμαστε κυρίως σε μια νέα, ανέγγιχτη περιοχή. Πρέπει να επιστρέψουμε: στο frontal, στο midscalp και ενδεχομένως στο crown — δηλαδή στις ίδιες ήδη μεταμοσχευμένες περιοχές.
Ο γιατρός καλείται να τοποθετήσει νέα grafts ανάμεσα σε ήδη υπάρχοντα μεταμοσχευμένα τριχοθυλάκια. Αυτό κάνει τη δεύτερη επέμβαση τεχνικά πιο απαιτητική.
Πρέπει να ληφθούν υπόψη τα υπάρχοντα grafts, οι γωνίες και οι κατευθύνσεις τους και οι μεταβολές του ιστού από την προηγούμενη επέμβαση (ινώσεις), ενώ απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή κατά τη δημιουργία νέων υποδοχών ώστε να αποφεύγεται ο τραυματισμός ήδη εγκατεστημένων τριχοθυλακίων.
Και πώς αξιολογείς την κλινική μετά την πρώτη μεταμόσχευση;Εδώ υπάρχει ακόμη ένα πρόβλημα.
Αν από την αρχή έχει συμφωνηθεί ότι η πρώτη μεταμόσχευση θα δημιουργήσει χαμηλότερη πυκνότητα σε ολόκληρη την περιοχή και ότι η τελική πυκνότητα θα προκύψει μετά τη δεύτερη επέμβαση, τότε η αξιολόγηση του αποτελέσματος μετά την πρώτη ΜΜ γίνεται δυσκολότερη.
Η κλινική μπορεί εύλογα να υποστηρίξει:
«Το αποτέλεσμα δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Χρειάζεται η δεύτερη μεταμόσχευση.»Και πράγματι, αυτό ήταν εξαρχής το πλάνο. Άρα ο ασθενής καλείται ουσιαστικά να προχωρήσει σε δεύτερη επέμβαση —και να διαθέσει επιπλέον δότρια— πριν έχει δει ένα πλήρως ολοκληρωμένο αποτέλεσμα έστω σε μία περιοχή.
Αντίθετα, στην πρώτη στρατηγική υπάρχει ένα σαφές checkpoint:
1η ΜΜ → περιμένω το τελικό αποτέλεσμα → αξιολογώ → αποφασίζω αν και με ποιον συνεχίζω.
Αυτό δεν είναι απλώς αισθητικό πλεονέκτημα. Είναι και στρατηγική διαχείρισης ρίσκου.
Το ίδιο τελικό αποτέλεσμα, διαφορετική διαδρομήΑυτό είναι σημαντικό να ξεκαθαριστεί.
Δεν υποστηρίζουμε ότι η δεύτερη στρατηγική δεν μπορεί να οδηγήσει σε καλό τελικό αποτέλεσμα.
Με δύο επιτυχημένες μεταμοσχεύσεις, και οι δύο στρατηγικές μπορούν θεωρητικά να καταλήξουν σε παρόμοια συνολική κάλυψη και πυκνότητα.
Η διαφορά είναι τι συμβαίνει ενδιάμεσα και πόσο ευέλικτος παραμένει ο ασθενής.
Στρατηγική 1
1η ΜΜ: Frontal/Mid → ολοκληρωμένο αποτέλεσμα
↓
Αξιολόγηση αποτελέσματος και κλινικής
↓
2η ΜΜ: Crown → ολοκλήρωση συνολικού αποτελέσματος
Στρατηγική 2
1η ΜΜ: Frontal/Mid/Crown → διάχυτη κάλυψη, χαμηλότερη πυκνότητα
↓
Καμία περιοχή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί
↓
2η ΜΜ: επιστροφή στις ίδιες περιοχές → αύξηση πυκνότητας → ολοκλήρωση αποτελέσματος
Το τελικό σημείο μπορεί να είναι το ίδιο. Η διαδρομή όμως δεν είναι.
Τα grafts δεν πρέπει να καθορίζουν τη στρατηγική
Ένα θέμα που είναι συναφές με την σωστή στρατηγική έχει σχέση και με μια πολιτική των κλινικών που συναντάμε στην ελληνική αγορά του τύπου 2.500 grafts σε μία ημέρα ή 3.500 grafts σε δύο ημέρες. Αυτή όμως είναι μια προσέγγιση που ξεκινά από τη δυνατότητα ή το εμπορικό πακέτο της κλινικής και όχι από τις πραγματικές ανάγκες του ασθενούς.
Ο σωστός σχεδιασμός πρέπει να λειτουργεί αντίστροφα: Πρώτα καθορίζουμε ποια περιοχή θέλουμε να ολοκληρώσουμε και με ποια πυκνότητα. Από αυτό προκύπτει πόσα grafts χρειάζονται — όχι το αντίθετο.
Αν, για παράδειγμα, για να ολοκληρωθούν σωστά frontal και midscalp απαιτούνται περίπου 3.000 grafts, και μπορεί να τα δώσει η δότρια δεν υπάρχει λογική να περιοριστούμε στα 2.500 μόνο και μόνο επειδή αυτά μπορούν να γίνουν σε μία ημέρα και δεν φτάνουν για να πάμε σε δύο.
Δεν σχεδιάζουμε το κεφάλι γύρω από το πόσα grafts κάνει η κλινική σε μία ή δύο ημέρες. Σχεδιάζουμε το αποτέλεσμα και από αυτό προκύπτουν τα grafts που απαιτούνται.
ΣυμπέρασμαΗ επιλογή μεταξύ των δύο στρατηγικών αφορά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο θα αξιοποιήσουμε μια πεπερασμένη δότρια σε βάθος χρόνου.
Γι’ αυτό έχει σημασία όχι μόνο το τελικό αποτέλεσμα μετά από δύο μεταμοσχεύσεις, αλλά και τι έχω πετύχει μετά την πρώτη. Ολοκληρώνοντας μία περιοχή από την πρώτη μεταμόσχευση, αποκτώ ένα αυτοτελές αισθητικό αποτέλεσμα και, παράλληλα, μπορώ να αξιολογήσω στην πράξη τις δυνατότητες της κλινικής. Έτσι, πριν διαθέσω το επόμενο μέρος της δότριάς μου, γνωρίζω ήδη τι μπορεί να πετύχει και μπορώ με μεγαλύτερη σιγουριά να αποφασίσω αν θα συνεχίσω μαζί της.
Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως περιορισμένο budget, που σημαίνει ότι η 2η επιλογή είναι πιο δόκιμη αφού τα συνολικά g που μπορείς να αγοράσεις είναι λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι. Επίσης, τα giga-session που υποτιθεται καλύπτουν όλη τη λήπτρια με ένα πέρασμα αλλά με υπερβολικες εξαγωγές g από την δότρια σε μια επέμβαση και άρα πολύ φτωχή διαχείριση ρίσκου αλλά και άλλα εγγενή προβλήματα που έχω αναλύσει στο προηγούμενο νήμα.
Τελευταία επεξεργασία: