Συνεχίζοντας να παρακολουθώ το
μείζον θέμα της ασφάλειας και των θανάτων κατά τη μεταμόσχευση μαλλιών —και όχι τα περί «διαφημιστικής εξαπάτησης», στα οποία έχω ήδη απαντήσει— και βλέποντας το παραπάνω αναλυτικό βίντεο του κ. Βεκρή, έψαξα περισσότερο το περιστατικό θανάτου στις ΗΠΑ. (
PS. Υπάρχει και ένα δεύτερο το 2026 αλλά δεν υπάρχουν πληροφορίες για αυτό, έγινε εξωδικαστικός συμβιβασμός).
Γιατί στις ΗΠΑ; Επειδή για χώρες όπως η Τουρκία ή η Ινδία ο υποψήφιος ασθενής είναι συνήθως περισσότερο υποψιασμένος ότι μπορεί να υπάρχουν σημαντικές διαφορές ως προς το ιατρικό πλαίσιο, την εποπτεία και την ασφάλεια. Ένα περιστατικό στις ΗΠΑ, αντίθετα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή αφορά ένα αυστηρότερα ρυθμιζόμενο περιβάλλον.
Και εδώ, όπως συνήθως,
ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.
Θα παραθέσω την ανάλυση του
Dr. William Rassman, ενός από τους πλέον γνωστούς Αμερικανούς χειρουργούς μεταμόσχευσης μαλλιών, σχετικά με το περιστατικό που συνέβη το 2006 και έγινε δημόσια γνωστό όταν κατατέθηκε η σχετική αγωγή.
Η συγκεκριμένη ανάλυση έχει ενδιαφέρον γιατί δεν μένει στο εντυπωσιακό «υπήρξε θάνατος από μεταμόσχευση μαλλιών». Προσπαθεί να εξηγήσει
τι ακριβώς φέρεται να συνέβη, ποιος ήταν ο πιθανός μηχανισμός που οδήγησε στον θάνατο, ποιος πραγματοποιούσε την επέμβαση, τι πήγε στραβά στη διαχείριση του επείγοντος περιστατικού και, κυρίως, ποια μέτρα πρέπει να υπάρχουν ώστε να ελαχιστοποιείται ένας τέτοιος κίνδυνος.
Αυτό ακριβώς θα ήθελα να δω και από τους κ.κ. Βεκρή και Αναστασάκη: όχι γενικόλογες αναφορές σε θανάτους που εύλογα προκαλούν φόβο στον υποψήφιο ασθενή, αλλά
ανάλυση των πραγματικών περιστατικών και έναν συγκεκριμένο οδικό χάρτη ασφάλειας.
Τι συνέβη; Γιατί συνέβη; Ποιος έκανε τι; Ποια ήταν τα λάθη; Πώς προλαμβάνονται; Τι πρέπει να ελέγξει ένας υποψήφιος ασθενής στην κλινική που επιλέγει;
Πληροφόρηση για την ουσία, δηλαδή, και όχι για τον εντυπωσιασμό.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Θάνατος κατά τη διάρκεια επέμβασης μεταμόσχευσης μαλλιών (1/1/2023 - αναδημοσιευση)
Dr. William Rassman
Πρώτα, παρακαλώ διαβάστε το άρθρο του Associated Press:
«Σύζυγος καταθέτει αγωγή μετά τον θάνατο του άνδρα της κατά τη διάρκεια επέμβασης μεταμόσχευσης μαλλιών».
Η αναλυτική άποψή μου
Πρόκειται για έναν τραγικό και αχρείαστο θάνατο και η σκέψη μου είναι με την οικογένεια.
Σύμφωνα με το άρθρο, το περιστατικό συνέβη στην πραγματικότητα έναν χρόνο πριν, στις
27 Απριλίου 2006, αλλά η αγωγή μόλις κατατέθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο του Los Angeles και έτσι η υπόθεση έγινε γνωστή στο κοινό.
Από όσα μπόρεσα να διαπιστώσω από το δικόγραφο που διάβασα, υπήρξε
υπερδοσολογία κάποιου φαρμάκου — πιστεύω λιδοκαΐνης — και η αντίδραση των επαγγελματιών που βρίσκονταν εκεί ήταν ανεπαρκής, τόσο ως προς την αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας όσο και ως προς τη σωστή διαχείριση του κρίσιμου επείγοντος περιστατικού με βασικές ενέργειες υποστήριξης της ζωής.
Γιατί συνέβη αυτό; Αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για όσους θέλουν να υποβληθούν σε μεταμόσχευση μαλλιών; Είναι οι μεταμοσχεύσεις μαλλιών πιο επικίνδυνες από άλλες επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής ή ακόμη και από μια διαδικασία σε οδοντιατρείο;
Αυτά τα ερωτήματα προέκυψαν εξαιτίας της συγκεκριμένης είδησης και θα ήταν παράλειψή μου να μην τα συζητήσω με κάποια λεπτομέρεια.
Γιατί συνέβη;
Δεν θα γνωρίζουμε γιατί συνέβη μέχρι να αποκαλυφθούν όλα τα πραγματικά στοιχεία της υπόθεσης μέσα από τη δικαστική διαδικασία.
Μπορώ όμως να πω ότι
δεν γνωρίζω κανέναν άλλο θάνατο πέρα από αυτόν, στα χέρια οποιουδήποτε και οπουδήποτε στη Βόρεια Αμερική, κατά τα χρόνια που εργάζομαι ως χειρουργός μεταμόσχευσης μαλλιών, από το 1991 έως το 2007.
Η μεταμόσχευση μαλλιών — όπως και κάθε χειρουργική επέμβαση — έχει τον μεγαλύτερο κίνδυνό της σε σχέση με την
αναισθησία που χρησιμοποιείται.
Εάν ο ασθενής λαμβάνει μόνο τοπική αναισθησία, οι κίνδυνοι θα έπρεπε να είναι σχεδόν ελάχιστοι. Παρ' όλα αυτά, ο συγκεκριμένος ασθενής φαίνεται ότι πέθανε από την απλούστερη μορφή τοπικής αναισθησίας.
Όπως όμως συμβαίνει με κάθε φάρμακο, υπάρχουν γνωστοί κίνδυνοι από τη
λιδοκαΐνη. Εάν δεν αντιμετωπιστεί, η τοξικότητα από τοπικό αναισθητικό μπορεί να οδηγήσει σε σπασμούς, αναπνευστική καταστολή ή ανακοπή, υπόταση, καρδιαγγειακή κατάρρευση, καρδιακή ανακοπή και θάνατο.
Επιμένω ότι η τοπική αναισθησία είναι εξαιρετικά ασφαλής,
υπό την προϋπόθεση ότι αυτός που τη χορηγεί το κάνει με επάρκεια και σωστό τρόπο.
Η παρακεταμόλη, η ασπιρίνη, οι βιταμίνες, το αλκοόλ και άλλες τέτοιες ουσίες θεωρούνται ασφαλείς, αλλά σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις μπορούν να σκοτώσουν. Όταν χορηγούνται σε υπερβολική δόση και δεν αντιμετωπιστεί η υπερδοσολογία, αυτά τα φάρμακα — συμπεριλαμβανομένης της λιδοκαΐνης — μπορούν να αποβούν θανατηφόρα.
Πώς μπορεί ο ασθενής να γνωρίζει εάν ο γιατρός και η κλινική είναι ασφαλείς;
Πώς μπορεί ένας απλός άνθρωπος να γνωρίζει εάν ο γιατρός που επέλεξε, η εγκατάσταση στην οποία εργάζεται ή το προηγούμενο ιστορικό του γιατρού είναι «καθαρά»;
Μπορεί κανείς να απευθυνθεί στο Ιατρικό Συμβούλιο της πολιτείας και να ελέγξει εάν ο γιατρός έχει καθαρό ιστορικό. Στις περισσότερες πολιτείες οι πληροφορίες αυτές είναι διαθέσιμες μέσω διαδικτύου.
Ίσως εκπλαγείτε διαπιστώνοντας ότι ο γιατρός σας είχε προβλήματα στο παρελθόν και έχει καταγεγραμμένο ιστορικό παραβάσεων.
Γιατροί που είναι γνωστό ότι κάνουν χρήση ναρκωτικών, έχουν εμπλακεί σε περιστατικά σεξουαλικής ανάρμοστης συμπεριφοράς ή έχουν υποστεί πειθαρχικές κυρώσεις από το Ιατρικό Συμβούλιο αφήνουν πίσω τους δημόσιο αρχείο, στο οποίο μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση.
Εάν ένας γιατρός εργάζεται σε πιστοποιημένη χειρουργική μονάδα ή νοσοκομείο, μπορείτε να θεωρήσετε ότι η εργασία του υπόκειται σε διαδικασία αξιολόγησης από συναδέλφους, η οποία τον καθιστά υπόλογο για τις πράξεις του και τα χειρουργικά του αποτελέσματα.
Αιφνίδιος θάνατος
Άνθρωποι πεθαίνουν στον ύπνο τους, όταν γυμνάζονται, όταν τρέχουν σε έναν αγώνα, όταν εργάζονται υπό πίεση, κατά τη διάρκεια του σεξ, όταν πηγαίνουν στην τουαλέτα κ.λπ.
Πολλοί από αυτούς τους αιφνίδιους θανάτους προκαλούνται από διαταραχές του καρδιακού ρυθμού, κατά τις οποίες η καρδιά σταματά να λειτουργεί εξαιτίας, για παράδειγμα, κοιλιακής μαρμαρυγής.
Επειδή αυτό μπορεί να συμβεί οπουδήποτε και οποτεδήποτε, όλοι μας θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να δράσουμε για να σώσουμε μια ζωή.
Οι διασώστες και οι παραϊατρικοί γνωρίζουν πώς να διατηρούν ανοιχτό τον αεραγωγό, να πραγματοποιούν καρδιακές συμπιέσεις και να παρέχουν πιο προηγμένη υποστήριξη της ζωής.
Θα πρέπει να περιμένουμε ότι
οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι ιατρικοί τεχνικοί και κάθε άτομο που εργάζεται σε έναν ιατρικό χώρο γνωρίζει τουλάχιστον τις βασικές αρχές υποστήριξης της ζωής.
Όταν ένας γιατρός χορηγεί οποιαδήποτε μορφή αναισθησίας, πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει το χειρότερο δυνατό σενάριο και να διευθύνει τη διαδικασία υποστήριξης της ζωής σύμφωνα με τα πρότυπα που ισχύουν για μια ιατρική εγκατάσταση.
Ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο της συγκεκριμένης υπόθεσης
Εάν όσα αναφέρονται στο δικόγραφο σχετικά με αυτόν τον θάνατο είναι σωστά,
ο γιατρός και το προσωπικό υποστήριξης απέτυχαν να ανταποκριθούν στα θεμελιώδη πρότυπα βασικής καρδιακής υποστήριξης της ζωής.
Ακόμη χειρότερη είναι η υπόνοια ότι το υπεύθυνο ιατρικό προσωπικό ίσως να μην ήταν αυτό που πίστευε ο ασθενής.
Ο John Lord, ο οποίος αναφέρεται ως «γιατρός» στη δικαστική υπόθεση, δεν είναι ιατρός.
Προσωπικά έχω υποβάλει αρκετές φορές καταγγελίες στο Medical Board of California σχετικά με δραστηριότητες του κ. Lord που μου είχαν αναφερθεί από «ασθενείς» του, σχετικά με τα προσόντα και την πρακτική του.
Οποιοσδήποτε μπορεί να ελέγξει τα ηλεκτρονικά αρχεία και να διαπιστώσει ότι
δεν υπάρχει αδειοδοτημένος MD ή DO με το όνομα John Lord στην Καλιφόρνια.
Ο ισχυρισμός ότι ήταν αδειοδοτημένος γιατρός που πραγματοποιούσε χειρουργικές επεμβάσεις, όπως υποστηρίζεται στην αστική αγωγή, δημιουργεί ενδεχόμενο ποινικής δραστηριότητας.
Ενημέρωση: Ο John Lord δήλωσε ένοχος για κακούργημα που αφορούσε άσκηση της ιατρικής χωρίς άδεια.
Στη δικαστική αγωγή διατυπώνονται πολλοί ισχυρισμοί, οι οποίοι — εφόσον αποδειχθούν στο δικαστήριο — καθιστούν αυτή την υπόθεση ιδιαίτερη και την τοποθετούν πέρα από μια απλή περίπτωση ιατρικής αμέλειας.
Φυσικά πρέπει να αφήσουμε τη νομική διαδικασία να ακολουθήσει την πορεία της και, σύμφωνα με τις βασικές αρχές του Συντάγματος, οι κατηγορούμενοι θεωρούνται αθώοι μέχρι να αποδειχθεί η ενοχή τους.
Τι δείχνουν τα στοιχεία για τις επεμβάσεις σε ιατρεία;
Εξέτασα την ιατρική βιβλιογραφία σχετικά με θανάτους σε ιατρεία γιατρών και οδοντιάτρων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι περισσότερες περιπτώσεις θανάτων αφορούσαν ασθενείς με προϋπάρχουσες παθήσεις, όπως σοβαρή παχυσαρκία, γνωστή καρδιοπάθεια, επιληψία, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και ηπατική νόσο — καταστάσεις που μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τη δοσολογία και τη διαχείριση της αναισθησίας.
Στα οδοντιατρεία, κατά τη διάρκεια καταστολής ή αναισθησίας, η ανεπαρκής οξυγόνωση λόγω απόφραξης του αεραγωγού ή/και αναπνευστικής καταστολής αποτελούσε τη συχνότερη αιτία απειλητικών για τη ζωή περιστατικών.
Στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις κρίθηκε ότι τα ανεπιθύμητα συμβάντα
θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με κατάλληλη και εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα.
Στον θάνατο που συζητάμε εδώ, ο ασθενής φαινόταν να είναι υγιής άνδρας και επομένως ο κίνδυνος θανάτου θα έπρεπε να ήταν αμελητέος.
Τα στοιχεία από τη Florida
Στην πολιτεία της Florida, σε διάστημα έξι ετών, αναφέρθηκαν συνολικά
46 θάνατοι που σχετίζονταν με επεμβάσεις σε ιατρεία.
Από αυτούς, οι 20 αφορούσαν «επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής» και 11 άνθρωποι πέθαναν κατά την άμεση μετεγχειρητική περίοδο, δηλαδή μέσα στις πρώτες 24 ώρες.
Η συχνότερη αιτία θανάτου ήταν οι θρόμβοι αίματος, πιθανότατα προερχόμενοι από τα κάτω άκρα.
Οι περισσότεροι θάνατοι αφορούσαν πλαστικούς χειρουργούς που δεν διέθεταν πιστοποίηση ειδικότητας από αναγνωρισμένο συμβούλιο.
Οι
46 θάνατοι καταγράφηκαν σε περισσότερες από 600.000 επεμβάσεις.
Η σημασία της ασφάλειας
Όταν μια επέμβαση πραγματοποιείται σε περιβάλλον ιατρείου, ο κίνδυνος σοβαρού τραυματισμού ή θανάτου αναφέρεται ως δεκαπλάσιος σε σύγκριση με μια πιστοποιημένη μονάδα περιπατητικής χειρουργικής.
Στο New Hair Institute διατηρούμε πιστοποιημένη μονάδα περιπατητικής χειρουργικής από το 1996.
Για να λάβουν αυτή την πιστοποίηση, ο γιατρός και η εγκατάσταση πρέπει να πληρούν υψηλά πρότυπα ασφάλειας, καθαριότητας και εφαρμογής κατάλληλων τυποποιημένων διαδικασιών.
Οι γιατροί και το προσωπικό πρέπει να είναι εκπαιδευμένοι στην υποστήριξη της ζωής και τουλάχιστον ένας γιατρός πρέπει να έχει εκπαίδευση στην
Advanced Cardiac Life Support (ACLS).
Η ασφάλεια του ασθενούς πρέπει να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα σε κάθε χειρουργική επέμβαση. Αυτό σημαίνει:
- Οι γιατροί πρέπει να εκπαιδεύονται και να επανεκπαιδεύονται τουλάχιστον κάθε δύο χρόνια στην Advanced Cardiac Life Support (ACLS) και να γνωρίζουν πώς να ανταποκριθούν σε ένα επείγον περιστατικό.
- Οι γιατροί πρέπει να κατανοούν πλήρως τους κινδύνους των πράξεων που πραγματοποιούν, όλες τις πιθανές επιπλοκές των φαρμάκων που χορηγούν και τον τρόπο αντιμετώπισής τους.
- Οι γιατροί και ολόκληρο το προσωπικό τους πρέπει να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένοι στις διαδικασίες που εκτελούν και επιβλέπουν, συμπεριλαμβανομένων των ενεργειών υποστήριξης της ζωής.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Συνοψίζοντας, για να το συνδέσω και με το βίντεο, αντί οι κ.κ. Βεκρής και Αναστασάκης να αναλώνονται σε θέματα marketing και γενικόλογες αιχμές περί «διαφημιστικής εξαπάτησης», θεωρώ ότι οφείλαν να επικεντρωθούν στο πραγματικά μείζον θέμα που οι ίδιοι έθεσαν:
την ασφάλεια του ασθενούς.
Η ανάλυση του Dr. Rassman δείχνει πόσο σημαντικές είναι οι λεπτομέρειες: στο συγκεκριμένο θανατηφόρο περιστατικό στις ΗΠΑ, πρόσωπο που παρουσιαζόταν ως «doctor» και φερόταν να πραγματοποιεί χειρουργική πράξη
δεν ήταν καν αδειοδοτημένος γιατρός.
Άλλο λοιπόν μια επέμβαση από μη αδειοδοτημένα πρόσωπα σε μη κατάλληλο περιβάλλον και άλλο μια επέμβαση σε οργανωμένη κλινική όπου οι επεμβάσεις πραγματοποιούνται από γιατρούς, όπως συμβαίνει στη συγκεκριμένη κλινική στην οποία αναφέρεται η συζήτηση.
Εφόσον λοιπόν οι κ.κ. Βεκρής και Αναστασάκης αφήνουν υπαινιγμούς που μπορεί να εξισώνουν τόσο διαφορετικές περιπτώσεις, οφείλουν να θέσουν
σαφή κριτήρια ασφάλειας — αδειοδοτημένοι γιατροί, κατάλληλη εγκατάσταση, εκπαίδευση και ετοιμότητα για επείγοντα περιστατικά — και να ξεχωρίσουν ποιες κλινικές τα πληρούν και ποιες όχι,
με το ίδιο μέτρο για όλους.
Και εδώ χρειάζεται μια πολύ καθαρή διάκριση:
το ότι μπορεί να θεωρούμε πως μια κλινική δεν βρίσκεται στο επίπεδο ποιότητας που εμείς επιθυμούμε ή θεωρούμε ιδανικό, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι και λιγότερο ασφαλής. Η ποιότητα του αποτελέσματος και η ασφάλεια της ιατρικής πράξης είναι διαφορετικά ζητήματα. Αν τίθεται θέμα ασφάλειας, πρέπει να τεκμηριώνεται με συγκεκριμένα στοιχεία και όχι να αφήνεται, μέσα από γενικεύσεις και ομιχλώδεις συσχετισμούς,
ο θεατής να συμπεράνει κάτι που δεν έχει αποδειχθεί.
))