Αφού η ΑΑ έχει σταθεροποιηθεί, είτε με φαρμακευτική αγωγή, είτε λόγω ηλικίας, μπορούμε να προχωρήσουμε στην αποκατάσταση της περιοχής που έχει πληγεί από την ΑΑ. Αυτή η περιοχή λέγεται λήπτρια. Η κατεξοχήν πράξη αποκατάστασης γίνεται με χειρουργικό τρόπο, την μεταμόσχευση τριχοθυλακίων από την δότρια στην λήπτρια περιοχή.
Ο κύριος σκοπος της μεταμόσχευσης είναι να ανακτήσουμε την καλυπτικότητα στην λήπτρια περιοχή, δηλαδή το μάλλι με το στυλινγκ που επιθυμούμε να καλύπτει επαρκώς το κρανίο έτσι ώστε να μην φαίνεται δέρμα. Αυτό πρέπει να γίνεται με φυσικό τρόπο, δηλαδή η τοποθέτηση των τριχοθυλακίων, η έκφυση από το δέρμα και η κατανομή τους να είναι τέτοια έτσι ώστε να μην προδίδεται η μεταμόσχευση.
Η κάλυψη λοιπόν της λήπτριας περιοχής εξαρτάται από 3 κύριους παράγοντες. Αυτοί είναι:
Το γινόμενο της πυκνότητας, του λόγου και του πάχους μας δίνει αυτό που λέγεται CV (coverage value), τιμή κάλυψης.
Ένα αποτέλεσμα για να έχει καλή κάλυψη, υποθέτοντας ένα νορμαλ πάχος τρίχας, χρειάζεται περίπου 100τρίχες/cm2. Αν ο γιατρός βγάλει ένα καλό λόγο πχ. 2.8 με μια πυκνότητα 40-45g/cm2 που εγγυάται καλή επιβίωση, θα μας δώσει 112 έως 126 τρίχες και μια πολύ καλή κάλυψη. Ένας χαμηλός λόγος πχ 2.1 θα μας δώσει 88-95τρίχες/cm2 και η κάλυψη θα είναι υποδεέστερη.
Από την παραπάνω ανάλυση συνάγεται ότι η σημαντικότερη παράμετρος που μπορεί να επηρεάσει με μεγάλη ασφάλεια η ιατρική ομάδα είναι η εξαγωγή μεγάλων λόγων, κάτι που προυποθέτει πολύ καλή τεχνική και εμπειρία. Μια εξαγωγή που χαρακτηρίζεται από υψηλό λόγο, αν έχει και καλή φύτρωση (τα πολυτριχα συνήθως έχουν καλύτερη επιβίωση) θα δώσει κατά κανόνα καλή κάλυψη. Στο φόρουμ βλέπουμε κατα κόρον σε πολλές κλινικές χαμηλούς λόγους και μάλιστα σε παρθένες δότριες.
Ένα ενδιαφέρον θέμα είναι η ασυμβατότητα των gigasessions με υψηλούς λόγους. Για να το αναλύσουμε θα ξεκινήσουμε από την δότρια.
Κάθε δότρια, όσον αφορά τον αριθμό g που θα εξαχθούν σε 1μμ, χαρακτηρίζεται πρωτίστως από την εκτασή της, συνήθως από 200 έως 300cm2, με μέσο όρο τα 250cm2. Αυτό είναι το πιο κρίσιμο μέγεθος. Μετά παίζει ρόλο το μέγεθος του punch το οποίο εξαρτάται πρωτίστως από το πάχος της τρίχας και τον λόγο (αν δηλαδή υπάρχουν πολλά πολύτριχα). Όταν κάνεις εξαγωγή και τρυπάς το δέρμα πρέπει να το κάνεις ομοιόμορφα έτσι ώστε ανάμεσα στις τρύπες να υπάρχουν g για να υπάρχει καλυπτικότητα της δότριας μετά και επίσης να αφήσεις αρκετό δέρμα έτσι ώστε η επούλωση να είναι φυσιολογική. Στο σημείο αυτό δημιουργείται σε κάποιο βαθμό κολλαγόνο και ουλώδης/ινώδης ιστός. Αυτός ο ιστός δεν έχει ακριβώς τις ίδιες μηχανικές ιδιότητες με το αρχικό χόριο (η στιβάδα του δέρματος κάτω από την επιδερμίδα που περικλείει το τριχοθυλάκιο): τείνει να είναι πιο πυκνός, πιο άκαμπτος και λιγότερο ελαστικός. Όταν το punch συναντήσει ινώδη ιστό, η μηχανική συμπεριφορά αλλάζει. Μπορεί να απαιτείται διαφορετική πίεση/περιστροφή και η αίσθηση του punch είναι λιγότερο προβλέψιμη. Αυτό μπορεί να κάνει δυσκολότερη την ασφαλή απομόνωση του τριχοθυλακίου και δυνητικά να αυξήσει το transection ή να κάνει κάποια grafts μη ελκυστικά για extraction. Όπως και να έχει μειώνει τον αριθμό των διαθέσιμών lifetime g σε σχέση με μια καλή διαχείριση.
Γι' αυτό ένας κορυφαίος σχεδιασμός εξαγωγής από δότρια δεν προσπαθεί απλώς να βγάλει τα περισσότερα grafts στην πρώτη επέμβαση. Προσπαθεί να διατηρήσει "διαδρόμους" φυσιολογικού ιστού και ομοιόμορφη πυκνότητα για πιθανές μελλοντικές εξαγωγές. Εδώ υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις και αφορούν εξαγωγές με μικρά εργαλεία εξαγωγής (punch) (πχ 0.7), που κατα κανόνα κάνει ο Dr. Zarev σε επιλεγμένες δότριες. Αυτό όμως σημαίνει splitting (δηλαδή διαχωρισμό του μοσχέυματος μέσα στο δέρμα, από ένα 3τριχο βγάζεις ένα 2τριχο και αφήνεις ένα 1τριχο) αφού είναι αδύνατο να βγάλεις πολύτριχα με 0.7. Άρα μπορείς να βγάλεις πχ 6000-7000g με μια ομοιόμορφη εξαγωγή σε όλη την δότρια με μικρό πλήγμα αφού το 0.9 σε σχέση με το 0.7 επιφέρει περίπου 65% μεγαλύτερο πλήγμα. Στην περίπτωση του 0.9 κάποιος που θα βγάλει 3500g, σημαίνει περιπου 5800g με 0.7 ως προς το τραύμα. Σε καλυπτικότητα όμως που μετρίεται με αριθμό τριχών είναι το ίδιο πράγμα. Το splitting in-vivo εγκυμονεί επίσης κινδύνους transection, τραυματισμού του μοσχεύματος, όταν κάποιος δεν το κατέχει καλά.
Πέραν όμως αυτού, συνήθως οι κανονικές εξαγωγές (ας πούμε από 2500-3500g) χαρακτηρίζονται από μεγάλους λόγους (αν είναι καλός ο γιατρός και το επιτρέπει η δότρια, σχεδόν οι περισσότερες όταν είναι η 1η μμ). Ένας λοιπόν με καλό λόγο, πχ 2.8 θα έχει από 112 έως 126 τρίχες όπως προείπαμε και αν όλα πάνε καλά στη φύτρωση θα έχει μια πολύ καλή κάλυψη. Ο σχεδιασμός λοιπόν ως προς την κάλυψη είναι σωστός.
Κάποιος που βγάζει 6000-7000 με splitting (αν θέλουμε να μιλάμε για ισοδύναμο τραύμα στην δότρια) θα ρίξει τον λόγο αναγκαστικά. Άρα για να πιάσει το αντίστοιχο νούμερο των 112 και 126 τριχών με λόγο π.χ 2,1 θα θέλει από 53-60g/cm2 για να πάρει το ίδιο αποτέλεσμα κάτι που όπως είπαμε δεν γίνεται στην πράξη αφού αποτελεί μεγάλο ρίσκο. Άρα αναγκαστικά θα οδηγηθούμε σε χαμηλότερες τρίχες ανά cm2 άπλωμα των g σε μεγαλύτερη έκταση με κακή κάλυψη. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι προτιμότερο να πας σε μικρότερη έκταση κάλυψης της λήπτριας με μεγαλύτερο λόγο παρά σε άπλωμα σε μεγαλύτερη περιοχή με μικρότερο λόγο.
Αυτό που πρέπει να σας μείνει είναι ότι για να έχεις καλή κάλυψη θέλεις πρωτίστως καλό λόγο και όχι υψηλή πυκνότητα. Αν δεν σε βοηθάει ο λόγος (πχ δική μου περίπτωση) πρέπει να πας σε 2η μμ με πύκνωση στην ίδια περιοχή. Αυτός είναι ο κανόνας για επιτυχημένη κάλυψη. Συνήθως η πρώτη μεταμόσχευση είναι η πιο κρίσιμη γιατί ένα παρθένο κεφάλι έχει κατα κανόνα τον καλύτερο λόγο, οι επόμενες μμ ειδικά αν δεν γίνει καλή διαχείριση της δότριας είναι υποδεέστερες. Πρέπει λοιπόν να γίνει πολύ καλή διαχείριση έτσι ώστε να πάρεις μια καλή κάλυψη που προφανώς μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω σε επόμενη μμ αν και εφόσον υπάρχει τέτοια επιθυμία.
Όταν αξιολογείται αποτελέσματα κλινικών να δίνεται βάση στους λόγους εξαγωγής. Λένε πολλά για την ποιότητα της ιατρικής ομάδας.
Ο κύριος σκοπος της μεταμόσχευσης είναι να ανακτήσουμε την καλυπτικότητα στην λήπτρια περιοχή, δηλαδή το μάλλι με το στυλινγκ που επιθυμούμε να καλύπτει επαρκώς το κρανίο έτσι ώστε να μην φαίνεται δέρμα. Αυτό πρέπει να γίνεται με φυσικό τρόπο, δηλαδή η τοποθέτηση των τριχοθυλακίων, η έκφυση από το δέρμα και η κατανομή τους να είναι τέτοια έτσι ώστε να μην προδίδεται η μεταμόσχευση.
Η κάλυψη λοιπόν της λήπτριας περιοχής εξαρτάται από 3 κύριους παράγοντες. Αυτοί είναι:
- Πάχος τρίχας. Ίσως η κυριοτερη παράμετρος. Προφανώς δεν μπορεί να την επηρεάσει ο γιατρός, καθορίζεται γενετικά. Τρίχες σε διάμετρο από 50-55μ (μικρά) θεωρούνται φυσιολογικές, κάτω από 50 λεπτές πάνω από 55 χοντρές.
- Λόγος. Είναι ο αριθμός των τριχών ανά τριχοθυλάκιο. Συνήθως από 1 έως και 6 (σπάνια), με τα μεγαλύτερα group να είναι τα 2τριχα και 3τριχα (ίδε παρακάτω σχήμα γενικού πληθυσμου). Η πιο σημαντική παράμετρος (μετά το πάχος τρίχας) που μπορεί να επηρεαστεί κατά την εξαγωγή από τις ικανότητες του γιατρού. Καθορίζεται μεν γενετικά, δηλαδή κάποιοι άνθρωποι στην δότρια περιοχή έχουν υψηλότερο λόγο από άλλους, αλλά ένας καλός γιατρός με cherry picking (επιλογή μοσχευμάτων) μπορεί εκεί που χρειάζεται να τον επηρεάσει έτσι ώστε να έχει μεγαλύτερο λόγο, άρα περισσότερες τρίχες για ένα συγκεκριμένο αριθμό εξαχθέντων μοσχευμάτων. Ένας καλός λόγος είναι πάνω από 2.5 μέχρι και 3.0+.
- Πυκνότητα. Είναι ο αριθμός των τριχοθυλακίων ανά cm2. Αυτό είναι ένα μέγεθος που θεωρητικά καθορίζεται από τον γιατρό αλλά στην πραγματικότητα έχει ταβάνι αφού μετά από κάποιο όριο αρχίζει και γίνεται επικίνδυνο για την επιβίωση των μοσχευμάτων. Οι συνήθεις πυκνότητες στα χέρια ενός καλού γιατρού είναι 40-45g/cm2 ενίοτε όταν χρησιμοποιείται μικρό εργαλείο εισαγωγής ίσως και 50. Πυκνότητες πάνω από αυτό το όριο όμως είναι εξόχως προβληματικές αφού πολύ συχνά δημιουργούν αιματώματα, νεκρώσεις και αλλεργικές αντιδράσεις στο δέρμα (υπερεκριση φιμπρινης) και κατά συνέπεια μειωμένη φύτρωση.
Το γινόμενο της πυκνότητας, του λόγου και του πάχους μας δίνει αυτό που λέγεται CV (coverage value), τιμή κάλυψης.
Ένα αποτέλεσμα για να έχει καλή κάλυψη, υποθέτοντας ένα νορμαλ πάχος τρίχας, χρειάζεται περίπου 100τρίχες/cm2. Αν ο γιατρός βγάλει ένα καλό λόγο πχ. 2.8 με μια πυκνότητα 40-45g/cm2 που εγγυάται καλή επιβίωση, θα μας δώσει 112 έως 126 τρίχες και μια πολύ καλή κάλυψη. Ένας χαμηλός λόγος πχ 2.1 θα μας δώσει 88-95τρίχες/cm2 και η κάλυψη θα είναι υποδεέστερη.
Από την παραπάνω ανάλυση συνάγεται ότι η σημαντικότερη παράμετρος που μπορεί να επηρεάσει με μεγάλη ασφάλεια η ιατρική ομάδα είναι η εξαγωγή μεγάλων λόγων, κάτι που προυποθέτει πολύ καλή τεχνική και εμπειρία. Μια εξαγωγή που χαρακτηρίζεται από υψηλό λόγο, αν έχει και καλή φύτρωση (τα πολυτριχα συνήθως έχουν καλύτερη επιβίωση) θα δώσει κατά κανόνα καλή κάλυψη. Στο φόρουμ βλέπουμε κατα κόρον σε πολλές κλινικές χαμηλούς λόγους και μάλιστα σε παρθένες δότριες.
Ένα ενδιαφέρον θέμα είναι η ασυμβατότητα των gigasessions με υψηλούς λόγους. Για να το αναλύσουμε θα ξεκινήσουμε από την δότρια.
Κάθε δότρια, όσον αφορά τον αριθμό g που θα εξαχθούν σε 1μμ, χαρακτηρίζεται πρωτίστως από την εκτασή της, συνήθως από 200 έως 300cm2, με μέσο όρο τα 250cm2. Αυτό είναι το πιο κρίσιμο μέγεθος. Μετά παίζει ρόλο το μέγεθος του punch το οποίο εξαρτάται πρωτίστως από το πάχος της τρίχας και τον λόγο (αν δηλαδή υπάρχουν πολλά πολύτριχα). Όταν κάνεις εξαγωγή και τρυπάς το δέρμα πρέπει να το κάνεις ομοιόμορφα έτσι ώστε ανάμεσα στις τρύπες να υπάρχουν g για να υπάρχει καλυπτικότητα της δότριας μετά και επίσης να αφήσεις αρκετό δέρμα έτσι ώστε η επούλωση να είναι φυσιολογική. Στο σημείο αυτό δημιουργείται σε κάποιο βαθμό κολλαγόνο και ουλώδης/ινώδης ιστός. Αυτός ο ιστός δεν έχει ακριβώς τις ίδιες μηχανικές ιδιότητες με το αρχικό χόριο (η στιβάδα του δέρματος κάτω από την επιδερμίδα που περικλείει το τριχοθυλάκιο): τείνει να είναι πιο πυκνός, πιο άκαμπτος και λιγότερο ελαστικός. Όταν το punch συναντήσει ινώδη ιστό, η μηχανική συμπεριφορά αλλάζει. Μπορεί να απαιτείται διαφορετική πίεση/περιστροφή και η αίσθηση του punch είναι λιγότερο προβλέψιμη. Αυτό μπορεί να κάνει δυσκολότερη την ασφαλή απομόνωση του τριχοθυλακίου και δυνητικά να αυξήσει το transection ή να κάνει κάποια grafts μη ελκυστικά για extraction. Όπως και να έχει μειώνει τον αριθμό των διαθέσιμών lifetime g σε σχέση με μια καλή διαχείριση.
Γι' αυτό ένας κορυφαίος σχεδιασμός εξαγωγής από δότρια δεν προσπαθεί απλώς να βγάλει τα περισσότερα grafts στην πρώτη επέμβαση. Προσπαθεί να διατηρήσει "διαδρόμους" φυσιολογικού ιστού και ομοιόμορφη πυκνότητα για πιθανές μελλοντικές εξαγωγές. Εδώ υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις και αφορούν εξαγωγές με μικρά εργαλεία εξαγωγής (punch) (πχ 0.7), που κατα κανόνα κάνει ο Dr. Zarev σε επιλεγμένες δότριες. Αυτό όμως σημαίνει splitting (δηλαδή διαχωρισμό του μοσχέυματος μέσα στο δέρμα, από ένα 3τριχο βγάζεις ένα 2τριχο και αφήνεις ένα 1τριχο) αφού είναι αδύνατο να βγάλεις πολύτριχα με 0.7. Άρα μπορείς να βγάλεις πχ 6000-7000g με μια ομοιόμορφη εξαγωγή σε όλη την δότρια με μικρό πλήγμα αφού το 0.9 σε σχέση με το 0.7 επιφέρει περίπου 65% μεγαλύτερο πλήγμα. Στην περίπτωση του 0.9 κάποιος που θα βγάλει 3500g, σημαίνει περιπου 5800g με 0.7 ως προς το τραύμα. Σε καλυπτικότητα όμως που μετρίεται με αριθμό τριχών είναι το ίδιο πράγμα. Το splitting in-vivo εγκυμονεί επίσης κινδύνους transection, τραυματισμού του μοσχεύματος, όταν κάποιος δεν το κατέχει καλά.
Πέραν όμως αυτού, συνήθως οι κανονικές εξαγωγές (ας πούμε από 2500-3500g) χαρακτηρίζονται από μεγάλους λόγους (αν είναι καλός ο γιατρός και το επιτρέπει η δότρια, σχεδόν οι περισσότερες όταν είναι η 1η μμ). Ένας λοιπόν με καλό λόγο, πχ 2.8 θα έχει από 112 έως 126 τρίχες όπως προείπαμε και αν όλα πάνε καλά στη φύτρωση θα έχει μια πολύ καλή κάλυψη. Ο σχεδιασμός λοιπόν ως προς την κάλυψη είναι σωστός.
Κάποιος που βγάζει 6000-7000 με splitting (αν θέλουμε να μιλάμε για ισοδύναμο τραύμα στην δότρια) θα ρίξει τον λόγο αναγκαστικά. Άρα για να πιάσει το αντίστοιχο νούμερο των 112 και 126 τριχών με λόγο π.χ 2,1 θα θέλει από 53-60g/cm2 για να πάρει το ίδιο αποτέλεσμα κάτι που όπως είπαμε δεν γίνεται στην πράξη αφού αποτελεί μεγάλο ρίσκο. Άρα αναγκαστικά θα οδηγηθούμε σε χαμηλότερες τρίχες ανά cm2 άπλωμα των g σε μεγαλύτερη έκταση με κακή κάλυψη. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι προτιμότερο να πας σε μικρότερη έκταση κάλυψης της λήπτριας με μεγαλύτερο λόγο παρά σε άπλωμα σε μεγαλύτερη περιοχή με μικρότερο λόγο.
Αυτό που πρέπει να σας μείνει είναι ότι για να έχεις καλή κάλυψη θέλεις πρωτίστως καλό λόγο και όχι υψηλή πυκνότητα. Αν δεν σε βοηθάει ο λόγος (πχ δική μου περίπτωση) πρέπει να πας σε 2η μμ με πύκνωση στην ίδια περιοχή. Αυτός είναι ο κανόνας για επιτυχημένη κάλυψη. Συνήθως η πρώτη μεταμόσχευση είναι η πιο κρίσιμη γιατί ένα παρθένο κεφάλι έχει κατα κανόνα τον καλύτερο λόγο, οι επόμενες μμ ειδικά αν δεν γίνει καλή διαχείριση της δότριας είναι υποδεέστερες. Πρέπει λοιπόν να γίνει πολύ καλή διαχείριση έτσι ώστε να πάρεις μια καλή κάλυψη που προφανώς μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω σε επόμενη μμ αν και εφόσον υπάρχει τέτοια επιθυμία.
Όταν αξιολογείται αποτελέσματα κλινικών να δίνεται βάση στους λόγους εξαγωγής. Λένε πολλά για την ποιότητα της ιατρικής ομάδας.
Τελευταία επεξεργασία: